Αντιμεταναστευτικές δυστοπίες. Το περίφημο παράδειγμα της Μυτιλήνης

Υδάτινα σύνορα με Τουρκία. Ανατολικές ακτές, Εφταλού, Συκαμνιά. Κάτω τρίτος – κάπου ανάμεσα στα χωράφια… Ονόματα ασήμαντα, που εύκολα θα ξεχαστούν, ακόμα κι αν καταγράφηκαν πρόσκαιρα από τις κάμερες των διεθνών μήντια, όταν αυτά, παίρνοντας στο κατόπι αστέρες του χόλιγουντ, προσγειώνονταν στην «καρδιά της προσφυγικής κρίσης»…

Μερικοί τόνοι σωσίβια, δεκάδες ναυαγισμένα δουλεμπορικά καΐκια, άλλα τόσα κορμιά πρόχειρα παραχωμένα στη μέση του πουθενά, μακριά από τα πολλά βλέμματα, βυθισμένα στην εκκωφαντική σιωπή τους.

Ακολουθήσαμε τα χνάρια μιας νοητής διαδρομής από ακτές σε στρατόπεδα κράτησης κι από χωράφια σε «μη τόπους» ταφής, με ένα σφίξιμο στο στομάχι. Και με την απορία για το πόση συμπύκνωση βαρβαρότητας, απαξίωσης και χυδαιότητας απέναντι στην ίδια τη ζωή, πόση εκμετάλλευση και απάθεια μπορεί να αντέξει ένα κομμάτι γης στο βόρειο αιγαίο.

Το περίφημο «παράδειγμα της Μυτιλήνης» – μια μακάβρια διαδρομή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Θα την έλεγες και ανακύκλωση, ανακύκλωση φτηνών και αναλώσιμων υλικών…

Dans votre armée de merde ? Jamais ! (Στον σκατοστρατό σας; Ποτέ!)

Αναδημοσίευση από το site της Κατάληψης Σινιάλο:

 

«Φοράω τη στολή μιας ζωής που δεν είναι ομοιόμορφη.
Πάντα αλληλέγγυος, ποτέ μόνος.
Ξεπερνώντας τα όρια, διευρύνοντας τα σύνορα.
Όλοι αναζητούμε την περιπέτεια και σ’ αυτήν βρίσκουμε αδέρφια.
Ο στρατός ξηράς προσλαμβάνει 15.000 στρατιώτες.
sengager.fr (κατατάξου.fr)
Η θέλησή σας.Η περηφάνειά μας.»

«Διψάω για περιπέτεια στ’ όνομα όσων πεινούν για ελευθερία.
Είμαι ο φύλακας αξιών που είναι ανεκτίμητες.
Πάντα αλληλέγγυος, ποτέ μόνος.
Ξαγρυπνώ για να μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι.
Θέλω να είμαι η νέα πνοή, αμέσως μετά την καταιγίδα.
Εδώ, αλλού, κι ακόμα πιο μακριά.
Θα προχωράω πάντα μπροστά για να μην υποχωρήσουν ποτέ οι άνθρωποι.
Ο στρατός ξηράς προσλαμβάνει 15.000 στρατιωτες.
sengager.fr (κατατάξου.fr)
Η θέλησή σας. Η περηφάνειά μας.»

Η αναβαθμισμένη τελευταία ετήσια καμπάνια για προσλήψεις του Γαλλικού στρατού κόστισε περί τα 3 εκ. ευρώ και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ανανεωμένη τεκμηρίωση, αφίσες, διαφημιστικές πινακίδες, ένα ολοκαίνουργιο site, μια εφαρμογή για υποψηφίους εθελοντές και φυσικά μια σειρά από διαφημιστικά σποτάκια όπως τα δυο πολύ αντιπροσωπευτικά/εξαίσια λυρικά που μεταφράσαμε παραπάνω.

Όπως το ISIS στρατολογεί επίδοξους τζιχαντιστές μέσα από το διαδίκτυο κάνοντας εκτενή χρήση των μέσων δικτύωσης και της ψηφιακής τεχνολογίας, έτσι και ο (πλήρως μισθοφορικός) Γαλλικός στρατός αναζητά να προσελκύσει φρέσκο αίμα μέσα από μια φιλόδοξη διαφημιστική καμπάνια, αυτή τη φορά με αναπτερωμένο ηθικό από τις πρόσφατες επιθέσεις και τον ανανεωμένο ρόλο που καλείται να παίξει τόσο εκτός των συνόρων, συνεχίζοντας επάξια την πολιτική παγκόσμιας (δη πυρηνικής) δύναμης που ποτέ δεν έπαψε να παίζει η Γαλλία, όσο και εντός, συνεχίζοντας την επέκταση της στρατικοποίησης στην καθημερινή ζωή σε συνεργασία με τις δυνάμεις της αστυνομίας, της χωροφυλακής και των υπόλοιπων εσμών-θεσμών.

Και αν στον απόηχο των επιθέσεων στο Charlie Hebdo και το Hyper Cacher, ψηφίστηκε πέρυσι ο Νόμος για την Παρακολούθηση (Loi Renseignement) προωθώντας την ολοκληρωτική ψηφιακή επιτήρηση στη Γαλλία, ενισχύθηκε το αντιτρομοκρατικό σχέδιο Plan Vigipirate με συμμετοχή πλέον του Γαλλικού στρατού στους δρόμους και πέρασε το νομοσχέδιο Loi Macron για τα εργασιακά, οι επιθέσεις του Νοεμβρίου στο Παρίσι ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για έναν νέο γύρο πολιτικο-στρατιωτικο-οικονομικής εξωστρέφειας (διεθνείς δουλειές, “πολύμορφη” επέμβαση στην Μέση Ανατολή και όπου χρειαστεί) όσο και εσωστρέφειας: επέκταση της ξενόφοβης ρητορικής, αλλαγή στάσης στην αντιμετώπιση του προσφυγικού, κήρυξη καθεστώτος έκτακτης ανάγκης με εφαρμογή μακράς διαρκείας και στόχευση όχι μόνο τους “τρομοκρατικούς θύλακες” αλλά και κάθε εστία αντίστασης (βλ. απαγόρευση διαδηλώσεων, έλεγχοι σε σπίτια αντιφρονούντων κτλ.), και εσχάτως, αλαζονική απόπειρα να περάσει ένα ακόμα αντεργατικό νομοσχέδιο (Loi Travail) που βρίσκει όμως σθεναρή αντίσταση.

Αλλά ας επιστρέψουμε για λίγο στη νεο-φασιστική πρόζα των διαφημιστικών κλιπ που μεταφράσαμε όπου εκτυλίσσεται αυτούσιος μπροστά μας ο ιδεολογικός ρόλος του γαλλικού κράτους και στρατού.

Περιπέτεια στις εσχατιές της οικουμένης! Φρουροί των ανθρώπινων αξιών! Σιδηρόφραχτη συντροφικότητα! Εμπροσθοφυλακή της κοινότητας των Γάλλων! Αλληλεγγύη-Αδερφότητα-Ελευθερία!

Πίσω από τις εικόνες και τα λόγια, ορθώνεται το γαλλικό κράτος με τα τρόπαιά του να κρέμονται από τα χέρια, από τη ζώνη και το ειρωνικό χαμόγελό του.

Πόση παραγωγικότητα υπονοεί για τη Γαλλία κάθε ένα από αυτά τα τρόπαια; Ιδού μερικές πρώτες σκέψεις:

  • η παραγωγικότητα στη διαχείριση των «ισλαμιστικών» βομβιστικών επιθέσεων από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του γαλλικού κράτους για να κερδίσει το τρόπαιο του φόβου των υπηκόων.
  • η παραγωγικότητα της μίζερης καθημερινής ζωής στις πόλεις της Γαλλίας-σε-οικονομική-κρίση με τρόπαιο την αναζήτηση της περιπέτειας στο γαλλικό στρατό.
  • η παραγωγικότητα της καλοκατασκευασμένης φιγούρας του «παρανοϊκού μουσουλμάνου» που πάνω της φορτώνονται όλα τα κακά του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού…
  • και της διδύμης φιγούρας του πολιτισμένου πρωτοκοσμικού που κινδυνεύει, βάλλεται και οπλίζεται για να υπερασπιστεί το κράτος και τις υπέρτατες “αξίες” του.
  • η παραγωγικότητα του μεθοδικού ξηλώματος των κοινωνικών σχέσεων και κάθε κοινοτικότητας με τρόπαιο την προσφυγή στη μόνη κοινωνική σχέση που μοιάζει να επιβιώνει και στην κοινότητά της: αυτή του Κράτους.
  • η παραγωγικότητα στην εξάρθρωση του ταξικού, του εξεγερσιακού μίσους με τρόπαιο την ενδυνάμωση του ρατσιστικού.

Χρειάζεται πολλή αυτοπεποίθηση για να φτιάξεις τέτοια κλιπ, να προβάλλεις ως κράτος τέτοιες αξιώσεις επί των υποτελών σου –επί των καρδιών, των μυαλών και των σωμάτων τους. Προϋποθέτει να έχεις ήδη κάνει πολλή δουλειά για να μπορείς να αξιώνεις τέτοια πράγματα!

Βέβαια, τελευταία, οι αξιώσεις αυτές αμφισβητούνται με πολύ πρακτικό τρόπο: πολλοί Γάλλοι με τα μυαλά και τις καρδιές στη θέση τους, εδώ και μερικούς μήνες παραβιάζουν το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και την απαγόρευση διαδηλώσεων και σπέρνουν τη δημόσια αναταραχή με αφορμή τις προωθούμενες εργασιακές μεταρρυθμίσεις. Κάποιοι στη Γαλλία φαίνεται να μην ψήνονται να ρημάξουν δουλεύοντας για να βοηθήσουν τα αφεντικά τους να επιβιώσουν στην κρίση και επιλέγουν να αναζητήσουν την περιπέτεια στο δρόμο. Ετερόκλητες φιγούρες με μόνο συνεκτικό στοιχείο τη σχιζοειδή συνθήκη της μίζερης ζωής στην καπιταλιστική πόλη αρνούνται την προοπτική μιας ακόμη αθλιότερης μητροπολιτικής φυτοζωής και συγκρούονται με τους ένοπλους που θέλουν να τους στείλουν πίσω στις δουλειές, στα σπίτια και στα σχολεία τους.

Απ’ ότι φαίνεται έχουν ανακαλύψει στο δρόμο «και» την περιπέτεια «και» τη συντροφικότητα που τους έταζε το γαλλικό κράτος στην τηλεόραση. Τις μέρες και τις νύχτες που δεν κοιμάσαι όρθιος. Οι αξιώσεις των Γάλλων στρατολογητών εξακολουθούν λοιπόν να τους επιστρέφονται ανεπίδοτες: δεν θα συμμετέχουμε ποτέ στον σκατοστρατό σας!

Dans votre armée de merde ? Jamais !

 

Ιωάννινα: 10o Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου, 23-25 Ιουνίου

Την Παρασκευή 24 Ιουνίου θα βρεθούμε στα Γιάννενα συμμετέχοντας στο 10ο Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ Βιβλίου.  Θα παρουσιαστεί η έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρομιλιταρισμός/κράτος έκτακτης ανάγκης / πολεμικά δόγματα / ανθρωπισμός / μετανάστες. Το παράδειγμα της Λέσβου» και θα ακολουθήσει συζήτηση πάνω στη νέα έκδοση,  που αποτελεί αποτέλεσμα συν-δημιουργίας των ομάδων Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα) και Musaferat, ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης (Λέσβος), σχετικά με τη μετανάστευση και τη στρατιωτική διαχείρισή της.

Πληροφορίες για το φεστιβάλ εδώ: http://bab2016.espivblogs.net/

 

afisa-BAB2016

«Πληθυσμοί στο στόχαστρο» – Διασυλλογική έκδοση (Ιούνιος 2016) [eng]

Πληθυσμοί στο στόχαστρο_Ιούνιος 2016_Page_001Η παρούσα διασυλλογική έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο», ραδιουργήθηκε σε Λέσβο και Αθήνα, από την ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης «Musaferat» και την Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης. Τυπώθηκε τον Ιούνιο του 2016, σε 2.000 αντίτυπα και διανέμεται χωρίς αντίτιμο σε αυτοοργανωμένους χώρους και καταλήψεις σε διάφορες πόλεις, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά. Οποιαδήποτε χρήση της για σκοπούς που εξυπηρετούν την κρατική/καπιταλιστική μηχανή, θεσμικούς φορείς και μηχανισμούς διαμεσολάβησης είναι από ανεπιθύμητη έως εχθρική. Η ελεύθερη χρήση και αναπαραγωγή, τμηματική ή ολική, για τον κόσμο των ακηδεμόνευτων αγώνων και της αλληλεγγύης είναι δεδομένη.

.

.

.

Από τον πρόλογο της έκδοσης

Η ιστορία της συνάντησης των δρόμων ανάμεσα σε Αθήνα και Μυτιλήνη ξεκινάει αρκετά πίσω, από τότε που και οι δύο πολιτικές ομάδες της παρούσας έκδοσης, έκαναν την επιλογή να στήσουν γέφυρες μεταξύ τους, προκειμένου να διασταυρώσουν τα περιεχόμενα της δράσης και των αρνήσεών τους απέναντι στην εξουσία και τις επιμέρους εκφάνσεις της. Παρά τη φαινομενική «μονοθεματικότητα» των συλλογικοτήτων –αντιμιλιταρισμός για την Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης από την Αθήνα και αγώνας ενάντια στα κέντρα κράτησης για τους/τις Musaferat από τη Λέσβο– η επιθυμία να συγκρουστούμε με το σύστημα που γεννά και θρέφει την καταπίεση και την εκμετάλλευση, μέσα στο πλαίσιο της οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης του καπιταλισμού και του αστικού κράτους, είναι κοινή.

Με άξονα το χτίσιμο αυτών των αντιστάσεων, τόσο ενάντια στον μιλιταρισμό όσο και στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, η διασταύρωσή μας ξεκίνησε την άνοιξη του 2015, όταν άρχισε να φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι η επιλογή της κυριαρχίας απέναντι στο «μεταναστευτικό» θα περνούσε από αρκετούς ματωμένους δρόμους. Και θα έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην ολοένα και μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση της διαχείρισης μεγάλων πληθυσμών, στα πρότυπα των ήδη δρομολογημένων επιλογών για την αντιμετώπιση των κοινωνικών αντιστάσεων και των «εσωτερικών εχθρών» στις δυτικές κοινωνίες, μέσα από τα σύγχρονα δόγματα ασφάλειας, καταστολής και κοινωνικού ελέγχου.

Ως αποτέλεσμα μιας γόνιμης ανταλλαγής περιεχομένων, συναντηθήκαμε μετά την πρωτομαγιά του 2015 στην Κατάληψη στο Μπίνειο στη Λέσβο, θέτοντας προβληματισμούς γύρω από τη στρατιωτικο-αστυνομική διαχείριση πληθυσμών, με παράδειγμα το μεταναστευτικό και ανιχνεύοντας αυτοοργανωμένους, αντιθεσμικούς τρόπους αντίστασης και αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα και τον μιλιταρισμό. Τότε, ήδη η Λέσβος είχε μια μακριά μέσα στο χρόνο και συχνά μακάβρια εμπειρία του πολέμου ενάντια στους μετανάστες, αποτελώντας από παλιά πέρασμα προς την Ευρώπη για όσους/ες η ίδια η δυτική λεηλασία, πολεμική ή όχι, έχει στείλει έξω από τα σύνορα του τόπου τους. Μπορεί τότε να μιλούσαμε για «οργανωμένο θάνατο» και για εκατοντάδες νεκρούς στους υγρούς τάφους της Μεσογείου, μπορεί οι αναλύσεις μας να φώτιζαν το σκοτεινό μέλλον του εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ως επιλογής της κυριαρχίας για τους «περισσευούμενους» μετανάστες, μπορεί οι εκτιμήσεις μας να αναδείκνυαν τον κομβικό ρόλο που αναμενόταν να διαδραματίσουν οι στρατοί στον έλεγχο της μετακίνησης των μεταναστών, όμως μετά από έναν ολόκληρο χρόνο τα βιώματα ήρθαν να αποδείξουν ότι καμιά πρόβλεψη δεν είναι τόσο στυγνή όσο τα ίδια τα γεγονότα, όταν αυτά τα παράγουν τα έθνη-κράτη, οι στρατοί και τα σύνορά τους.

[…]

Η βαρβαρότητα της στρατιωτικο-αστυνομικής διαχείρισης παράγει πια τις δικές της αυθόρμητες εκρήξεις, με δεκάδες μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, διαμαρτυρίες, αποχές συσσιτίου και απεργίες πείνας στις περισσότερες από αυτές τις «υποδομές» (sic). Πέρσι, ανιχνεύαμε σκεπτικά για τους κοινούς αγώνες ενάντια στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές και τον μιλιταρισμό που τις διαποτίζει, τώρα όμως είμαστε ακόμα πιο σίγουροι/ες για τη θέση μας: Στο πλάι των μεταναστών, συνειδητά ξένοι/ες, ενάντια στον πολιτισμό της εξατομίκευσης, της καπιταλιστικής και κρατικής βαρβαρότητας, των εθνών και των εθνικισμών, των συνόρων και των περιφράξεων. Σε κοινούς αγώνες, μέχρι την καταστροφή και του τελευταίου στρατοπέδου.

.

Για οτιδήποτε αφορά στα περιεχόμενα, τη διανομή ή την παρουσίαση του εντύπου, μπορείτε να επικοινωνήσετε στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των ομάδων:

Musaferat: musaferat@espiv.net
Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης: olikiarnisi@espiv.net

 

Η ηλεκτρονική μορφή του εντύπου διατίθεται ελεύθερα στα blog των ομάδων:

 

Για να κατεβέσετε ελεύθερα την ηλεκτρονική έκδοση, πατήστε εδώ.

.

.

Preface to Populations on target

The story of the points of contact between Athens and Mytilene starts long ago enough, when both political groups of the current publication made the choice to build bridges between them in order to make the contents of their actions and refusals against authority and its individual manifestations, intersect. Although the groups seem to be «single thematic» – antimilitarism for the Initiative for Total Army Objection from Athens and struggle against detention centers for Musaferat from Lesvos – there is a common desire to confront the system that generates and nourishes oppression and exploitation within the context of economic and political organization produced by capitalism and the bourgeois state.

Guided by the process of building this resistance, against both militarism and anti-migration policies, our contact started in spring 2015, when it began to appear more clearly that the choice of the dominant groups concerning «the migration issue» would follow several bloody paths. It would also give particular emphasis to the increasing militarisation of the management of large populations, complying with the standards of the already initiated options for addressing social resistance and «internal enemies» in western societies, through modern security, repression and social control doctrines.

As a result of a fertile exchange of content, we met after May Day 2015 at Bineio Squat in Lesbos, expressing concerns about the military-police management of populations, using the example of migration and tracing self-organized, anti-institutional ways of resistance and struggle against barbarism and militarism. By then, Lesvos had already had an enduring and often macabre experience of the war against migrants and constituted for a long time a passage to Europe for those who have been sent outside the borders of their land due to western plundering itself, by means of war or not. At that period, we were talking about «organized deaths» and hundreds of dead at the water graves of the Mediterranean, our analyses were shedding light to the dark future of incarceration in concentration camps as a choice made by the dominant groups for the «surplus» migrants, our estimates were highlighting the key role that armies were expected to play in controlling migrants’ movement; but a year later, experience came to prove that no foreknowledge is as brutal as the events themselves, when produced by armies, nation-states and their borders.

During this past one year, state barbarism showed its «teeth» a lot of times, determined to stand relentless against border crossing by migrants who, in this way, challenge the core of the bourgeois civilization of the West. Fortress Europe showed once again its murderous arsenal, reconstituted itself without reserves and inflexibilities and entered a state of emergency in order to «preserve» the «democratic» ideals of «european civilization» from the advent of the «barbarians». With the usual tool of diffusion and magnification of fear in western metropolises, aiming at the elicitation of broader social consent against «jihadists/islamists/terrorists», but also with the appropriate background of the last attacks in Paris and Brussels, trench warfare in Near and Middle East and Africa, zones that have been paying for centuries the price of western atrocities on them, has moved to Europe. Armies in the streets of metropolises came once more to prove the obvious: that «peace» is an integral part of the military process.

In the canvas of this «peace», «humanism» was very easily incorporated, in relation to the irrevocably military/repressive management of the mass of migrant populations – in particular, of those segments that do not meet the standards for cheap labour in the service of capitalism. Migrants, having always been the «result» of battlefields, are once again caught in the vortex of international militaristic imperatives for their management, experiencing on their own skin the rawness of the false dilemma «humanism or barbarism», facing hermetically sealed borders, NATO and other military forces placed there for their deterrence.

Since last year, some things may have changed, but the policy of illegalizing migrants and the philosophy of extensive militarisation as a «necessity» to address the «threat from the East» remained the same. The present publication does not attempt another analysis of the famous «refugee crisis», that seemed to fall «from the sky down on our heads» over the past year, transforming not only the main political agenda and the human geography of the map of Greece, but also the map of resistance to this crisis. It pursues to open in public the debate about the results of this military/repressive management, to highlight what militarism really is, not as a deviant ideology of bourgeois civilization but as one of its structural parts, to track its institutional persistence to control and stifle sociopolitical resistance and reveal its ideological and material diffusion at the level of everyday life. To highlight the active role of the greek state in the implementation and dissemination of security ideology and its crucial position-attitude in geopolitical rivalries. To critically evaluate the experience of the example of Lesvos and the NGOation of solidarity on the island – with very few exceptions of self-organised stances – and convey this critique to the fields where solidarity and dignity are being collectively fought for.

Currently, Lesvos is probably in a standby mode, without the experience of «migrant waves» that lasted from summer 2015 to February and March 2016, when Macedonian borders were shut down and the agreement between EU and Turkey was signed. However, the neoliberal recipe of the famous «revolving door», that is the occasional opening and closing of the tap, still makes the island one of the most important passages to Europe, especially if the agreement between EU and Turkey collapses. During summer and autumn 2015, media eyes were turned to the beaches that demarcate the edge of Europe, but it was in the mainland that the sequel was about to unfold when the detention center of the island was to territorialize the philosophy of the state of exception, sometimes as an Authentication Center with «open gates» and sometimes as a Hot Spot incarcerating thousands of migrants.

At the same time, the «refugee crisis» moved from the border areas to the parks and squares of Athens, to be confined later at detention centers-prisons in many areas of the greek territory under the watchful eye of the army personnel. A new normality has emerged into our lives: life in the barracks as a model of population management. Piraeus, Elaionas, Elliniko, Schisto, Malakasa, Skaramagas, Thessaloniki, Larissa, Lamia, Karditsa, Volos. There – and elsewhere – «non-spaces» are set up, fences, internal borders and enclosures are demarcated, carrying humanism of the barracks to everyday life.

The brutality of the military-police management already produces its own spontaneous explosions, with dozens of big and small uprisings, protests, food abstentions and hunger strikes in most of these «infrastructures« (sic). Last year, we were thoughtfully tracing the possibility of common struggles against anti-migrant policies and militarism that pervades them, but now we are even more confident of our stance: Standing by the migrants, consciously foreigners, against the culture of individualisation, of capitalist and state barbarism, nations and nationalism, borders and enclosures. In common struggles, until the destruction of the last military camp.

Initiative for Total Army Objection
Group against Detention Centers, Musaferat

Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Δ. Χατζηβασιλειάδη

stratod-xatz04Την Πέμπτη, 2 Ιουνίου, στο στρατοδικείο του Ρουφ διώκεται σε 2ο βαθμό ο ολικός αρνητής στράτευσης Δημήτρης Χατζηβασιλείαδης. Η πρωτόδικη ποινή, κατά συγχώνευση δύο διώξεων ανυποταξίας, είχε οριστεί στους 12 μήνες και εν όψει του εφετείου έχει διαμηνυθεί δημόσια η άρνηση εξαγοράς οποιασδήποτε ποινής και αν επιβληθεί από τους στρατοκράτες χωρίς αναστολή. Κάτι που μπορεί να σημάνει τη φυλάκιση του Δημήτρη Χατζηβασιλείαδη, με πλήρη συνείδηση μίας τέτοιας απόφασης και επιλογής από πλευράς της στρατιωτικής καταστολής.

Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Δ. Χατζηβασιλειάδη

Πέμπτη 2/6, 9πμ, Στρατοδικείο Ρουφ (Π. Ράλλη 1 & Πειραιώς)

Κάτω τα χέρια από τους ολικούς αρνητές στράτευσης

.

Άλλα καλέσματα αλληλεγγύης από:

Αθήνα: Συνέλευση αλληλεγγύης στον ολικό αρνητή στράτευσης Δ. Χατζηβασιλείαδη, αναρχική συλλογικότητα Vogliamo Tutto e per tutti

Θεσσαλονίκη: Κατάληψη Terra Incognita, αναρχική συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο, συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά

Ιωάννινα: Ξυπόλυτο Τάγμα, Κατάληψη Αντιβίωση, Ε.Σ.Ε. Ιωαννίνων, Αντιεξουσιαστές/στριες φοιτητές/τριες

Λίγα λόγια για άλλη μια σύλληψη-δίωξη συντρόφου για «ανυποταξία»

Αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη:

rouf_3_5_16_b

Το βράδυ της Δευτέρας 2/5 συνελήφθη ο αναρχικός Παύλος Χριστόπουλος, λόγω εντάλματος που εκκρεμούσε εις βάρος του, για την ανυποταξία του που ξεκινά από το 2003. Λίγη ώρα αργότερα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης από περίπου 30 συντρόφισσες-συντρόφους στο Α.Τ. Ηρακλείου όπου κρατούνταν, και για περισσότερες από δύο ώρες φωνάζονταν συνθήματα αλληλεγγύης αλλά και ενάντια σε έθνη και στρατούς. Η επίμονη παρουσία των αλληλέγγυων προκάλεσε αναστάτωση στο «εορταστικό κλίμα» του τμήματος και επέβαλε την επικοινωνία με στρατιωτικό εισαγγελέα, ώστε να γίνει ακριβώς γνωστός ο λόγος της σύλληψης του συντρόφου και η διαδικασία που θα ακολουθούσε. Να σημειωθεί ότι στο σημείο της συγκέντρωσης, έσπευσαν πανικόβλητες όλες οι δυνάμεις των δίας των βορείων προαστίων για να προστατέψουν το τμήμα.

rouf_3_5_16_c.jpg

Την Τρίτη 3/5, η διαδικασία του αυτοφώρου στο στρατοδικείο του Ρουφ έληξε με αναβολή, για να πραγματοποιηθεί πιθανότατα μέσα στο ερχόμενο φθινόπωρο. Ωστόσο, ο σύντροφος, αφού πέρασε από εισαγγελέα στην Ευελπίδων, κρατήθηκε για μια ακόμη μέρα προκειμένου να περάσει από δεύτερη αυτόφωρη διαδικασία, αυτή τη φορά λόγω της άρνησής του να δακτυλοσκοπηθεί και να φωτογραφηθεί, με την κατηγορία της απείθειας. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Οι μπάτσοι του Α.Τ. Ηρακλείου που τον συνόδευαν, μετά τη συγκέντρωση των αλληλέγγυων της προηγούμενης νύχτας, ζήτησαν τη μη επιστροφή του στο εν λόγω τμήμα, μιας που τέτοιου είδους «παρεμβάσεις» ήταν πρωτόγνωρες για την περιοχή και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να επαναληφθούν. Έτσι, δόθηκε εντολή να μεταφερθεί στη ΓΑΔΑ, όπως και έγινε. Εκεί, ο σύντροφος αρνήθηκε να υποβληθεί στη γνωστή εξευτελιστική σωματική έρευνα και μετά από ένταση με τους μπάτσους, δόθηκε εντολή να μην κρατηθεί εκεί αλλά να μεταφερθεί στο τμήμα ασφάλειας βορειανατολικής Αττικής στο Μαρούσι.

rouf_3_5_16_a

Την Τετάρτη 4/5 εκτυλίχθηκε ένα ακόμη επεισόδιο της δίωξης -αυτή τη φορά το λόγο είχε η αστική δικαιοσύνη. Η έδρα αρνήθηκε την αναβολή της δίκης, παρά το ότι ο σύντροφος δεν μπορούσε να εκπροσωπηθεί από δικηγόρο λόγω της αποχής τους, κι ενώ δεν παρευρισκόταν στη διαδικασία ο μπάτσος μάρτυρας κατηγορίας, αλλά και ούτε είχε δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος να κληθούν μάρτυρες υπεράσπισης. Η δίκη για την άρνηση δακτυλοσκόπησης ξεκίνησε και σίγουρα αποτελεί μνημείο αναφοράς για τα όσα ακούστηκαν από την έδρα. Όταν οι αλληλέγγυοι-ες που βρίσκονταν στην αίθουσα χλεύασαν τις απόψεις της προέδρου, εκείνη διέταξε την απομάκρυνσή τους από την αίθουσα, ενώ στην επίμονη άρνησή τους να το κάνουν απείλησε με άμεση σύλληψή τους. Μετά από αυτό, με την κατάθεση από την πλευρά του συντρόφου των πολιτικών του θέσεων και την επισήμανση για την προχειρότητα της διαδικασίας, η δίκη διακόπηκε και πήρε αναβολή για την Πέμπτη 12 Μάη.

Αν κάτι μένει από όλη αυτή την «περιπλάνηση» σε αστυνομικά τμήματα και δικαστήρια είναι οι πολιτικές θέσεις και αξίες του συντρόφου, θέσεις που μοιραζόμαστε μαζί του. Κεντρική αιχμή της δίωξής του αποτελεί η ολική άρνηση στράτευσής του, η συνειδητή μη συμμετοχή του σε καμία διαδικασία που νομιμοποιεί και συντηρεί το μηχανισμό του στρατού, την κατεξοχήν μηχανή πολέμου και παραγωγής θανάτου. Άρνηση και σύγκρουση με το σύνολο των θεσμικών, ιδεολογικών και κατασταλτικών επιβολών του στρατού. Ενάντια σε κράτη, σύνορα, πατρίδες, ενάντια στους εθνικισμούς, το  ρατσισμό και σεξισμό της δυσωδίας του στρατού. Το πρόταγμα αυτό μας αφορά όλους και όλες. Γιατί ο στρατός ήταν και είναι πάντα μηχανισμός εδραίωσης, συντήρησης και επέκτασης των κυριαρχικών επιλογών και δεν στρέφεται μόνο εκτός συνόρων αλλά αποτελεί βασικό μηχανισμό εκπειθάρχησης και κοινωνικού ελέγχου εντός συνόρων. Το τελευταίο γίνεται ιδιαίτερα έκδηλο με τη λεγόμενη «προσφυγική κρίση». Ο στρατός πρωτοστατεί στη διαχείριση των ανθρώπων που εξαναγκάστηκαν από τον πόλεμο ή/και τη φτώχεια σε μετανάστευση, με το να τους στοιβάζει σε αποθήκες-ανθρώπων, να τους επιτηρεί, να οργανώνει τις απελάσεις, να μοιράζει καταστολή και θάνατο.

Από τη συγκεκριμένη δίωξη του συντρόφου, αναδείχτηκε κι ένα επιπλέον σημείο του αγώνα, αυτό που αφορά στην άρνηση δακτυλοσκόπησης και φωτογράφησης από τις διωκτικές αρχές. Πρόκειται για ένα ακόμη πεδίο που έχει ανοίξει από τους αγωνιζόμενους/ες ενάντια στην καταγραφή, κατηγοριοποίηση, ταξινόμηση του κόσμου του αγώνα, κοινώς σε αυτό που παλιότερα λεγόταν «φακέλωμα». Το ζήτημα αυτό έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια, και αναδείχτηκε κινηματικά κυρίως μετά την αναβάθμιση των μέσων καταγραφής με λήψη γενετικού υλικού και τη μιντιακή επίδειξη των φωτογραφιών συλληφθέντων αγωνιστών, με σκοπό τη διαπόμπευσή τους. Δεν είναι λίγοι/ες οι συντρόφισσες και σύντροφοι που αρνήθηκαν να υποβληθούν στη διαδικασία και δέχτηκαν γι ‘αυτό ακόμη και βασανισμούς στα αστυνομικά κολαστήρια. Αρνούμαστε αυτό το «ειδικό» φακέλωμα που φροντίζει να γεμίζει τα κατασταλτικά συρτάρια με εν δυνάμει κατηγορούμενους, αρνούμαστε την εθελούσια καταγραφή μας και μια πρώτη δόση «ενοχής» που μας αποδίδει η συγκεκριμένη καταγραφή πριν καν οδηγηθούμε στα αστικά δικαστήρια. Γιατί αναμφίβολα, η εκ των προτέρων καταγραφή του διωκόμενου/ης με δακτυλοσκοπήσεις, φωτογραφήσεις και λήψεις DNA, πέρα από τη συνθήκη εκφοβισμού και προσβολής που θέλει να διαμορφώσει, δεν είναι παρά μία επίσπευση της απόδοσης ενοχής, μια εκ των προτέρων καταδίκη που σίγουρα ξεσκεπάζει τα ψευδεπίγραφα των ιδεωδών της αστικής δικαιοσύνης. Η απείθεια, όπως οι κατασταλτικές αρχές την ονομάζουν, είναι αυτό που τους αντιστοιχεί.

Γιατί, οι αρνήσεις μας είναι οι ζωές μας, όπως διαβάζουμε σε μια συλλογική ολική άρνηση στράτευσης.

Συνεχίζουμε να ρηγματώνουμε συλλογικά την εξουσία και τις επιβολές της, μέχρι την οριστική καταστροφή της.

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

 

14 Μάη, Στέκι Άνω Πόλης (Θεσσαλονίκη): Εκδήλωση-συζήτηση για τους μισθοφορικούς στρατούς

stratosAE-724x1024.

Το Σάββατο 14/05, στο στέκι Άνω Πόλης της Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση, εκ μέρους της πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης, για τους μισθοφορικούς στρατούς στη σύγχρονη πολεμική διαδικασία. Η εισήγηση επικεντρώνεται σε διεθνές και πλανητικό επίπεδο αλλά αναφέρεται επίσης και στην προβολή του ζητήματος στην καθημερινότητα της ελλαδικής επικράτειας. Πριν και μετά την εκδήλωση, στον χώρο θα υπάρχει αντιμιλιταριστικό αρχειακό υλικό, προβολές βίντεο και μουσική.

.

Picture1-666x1024

Οι καρποί της οργής…

Αναδημοσίευση από το μπλογκ Musaferat:

Την Τρίτη 26 Απριλίου στο κέντρο κράτησης στη Μόρια ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των μεταναστών/ριων και των δυνάμεων καταστολής. Αφορμή στάθηκε η επίσκεψη του υπουργού μετανάστευσης Μουζάλα και του ολλανδού ομόλογου του. Οι αιτίες όμως πρέπει να αναζητηθούν στις άθλιες συνθήκες κράτησης αλλά και στον ίδιο τον εγκλεισμό που υφίστανται αφότου φτάσουν στο νησί. Παράλληλα η αβεβαιότητα για το μέλλον τους με τα νέα για τις αυθαίρετες απορρίψεις των αιτημάτων ασύλου που έχουν καταθέσει αλλά και τις απελάσεις πίσω στην Τουρκία που έχουν ήδη προηγηθεί να φτάνουν και στα δικά τους αυτιά έχουν  δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα. Τα γεγονότα αυτά, που φέρουν εικόνες εξέγερσης, πνίγηκαν γρήγορα από την καταστολή με αποτέλεσμα πολλούς τραυματίες από τις τάξεις των μεταναστών/τριων.

Όλα ξεκίνησαν, όταν οι υπουργοί πέρασαν έξω από το χώρο κράτησης των ασυνόδευτων ανηλίκων (ΚΕΠΥ). Οι ανήλικοι άρχισαν να εκτοξεύουν μπουκάλια, να ανοίγουν μάνικες με νερό και στη συνέχεια να καταλαμβάνουν τις δομές όπου βρίσκονται σε συνθήκη εγκλεισμού.

Οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν από την στιγμή που οι εξεγερμένοι απέκτησαν πρόσβαση στις μικροφωνικές εγκαταστάσεις και άρχισαν να καλούν από τα μεγάφωνα σε γενικό ξεσηκωμό. Οι μετανάστες/ριες απο όλες τις πτέρυγες του κέντρου κράτησης ξεσηκώθηκαν και σε μικρό χρονικό διάστημα σχεδόν όλο το στρατόπεδο συγκέντρωσης είχε καταληφθεί. Η απάντηση της αστυνομίας ήταν αρχικά η ευρεία χρήση χημικών και κρότου-λάμψης και οι επαναλαμβανόμενες και βίαιες εφορμήσεις. Τα γεγονότα έληξαν μετά από 3-4 ώρες με αρκετό ξύλο από την πλευρά της αστυνομίας, με τραυματίες από την πλευρά των κρατούμενων εκ των οποίων δύο σε αρκετά σοβαρή κατάσταση, σύμφωνα με μαρτυρίες.

Από την πλευρά μας επιμένουμε σε αυτό που υποστηρίζουμε από την πρώτη στιγμή ότι οποιαδήποτε συνθήκη εγκλεισμού είναι εχθρική προς κάθε ον. Οι ανήλικοι ασυνόδευτοι μετάναστες/ριες, βρίσκονται σε συνθήκες κανονικής φυλάκισης, δηλαδή περιορισμένοι σε ένα μικρό κομμάτι εδάφους,περίκλειστο από αλλεπάλληλα συρματοπλέγματα, ύψους 3-4 μέτρων, ώστε να είναι εξασφαλισμένη η μη επαφή τους με οποιονδήποτε άνθρωπο εκτός του στρατοπέδου. Κι ενώ η κράτηση τους υποτίθεται ότι θα περιοριζόταν σύμφωνα με τον νόμο στο όριο των 25 ημερών, οι περισσότεροι από αυτούς/ές κρατούνται για περισσότερες από 40 μέρες και μάλιστα χωρίς να γνωρίζουν το λόγο για τον οποίο βρίσκονται κλεισμένοι, αφού, σε ορισμένους τουλάχιστον, δεν έχουν γίνει ούτε οι προβλεπόμενες νομικές ενημερώσεις. Μάλιστα σε προηγούμενα γεγονότα υπάρχουν αναφορές ότι οι ανήλικοι που πρωτοστάτησαν βρέθηκαν να τους αλλάζουν το καθεστώς μετονομάζοντάς τους σε ενήλικους και αποβάλλοντάς τους από τις πτέρυγες των ανηλίκων. Συνολικά, το δόγμα της επιτήρησης και της τιμωρίας εφαρμόζεται σε όλες τις εκφάνσεις της παραμονής τους στο κέντρο, από τη διαδικασία του συσσιτίου, τον προαυλισμό μέχρι και το χώρο στον οποίο κοιμούνται.

Μετά τα τελευταία γεγονότα, προστέθηκε και η επαπειλούμενη μεταφορά των ανθρώπων σε άλλους χώρους, ώστε να απομονωθούν τα «ταραχοποιά στοιχεία» από τους υπολοίπους.

Η με κάθε τρόπο συγκάλυψη αυτών των γεγονότων, από όσους γνωρίζουν αλλά δεν μιλούν, αποτελεί άλλη μία έκφανση αυτής της συνθήκης που συνοψίζεται στο όνομα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Αυτές οι πρώιμες και σύντομες, προς το παρόν, εικόνες της οργής συνιστούν για εμάς τα προεόρτια μιας κατάστασης που οι ίδιοι οι διαχειριστές της έχουν ορίσει και επιλέξει. Η οργή των καταπιεσμένων δεν θα αργήσει να περάσει από πάνω τους.

Αλληλεγγύη με όλους/ες τους/ις μετανάστες/ριες.


Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.

ΥΓ: Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αρχές προσανατολίζονται στην άμεση απομάκρυνση των ανηλίκων από το κέντρο κράτησης της μόριας σε camp στο μανταμάδο που διαχειρίζονται οι γιατροί χωρίς σύνορα ώστε να καταφέρουν να κάμψουν τις αντιδράσεις τους.

       

Πασχαλιάτικα στρατιωτικά παιχνιδάκια: η εθνική ενότητα απαιτεί τροφοδοσία της πολεμικής μηχανής, εχθρούς και «κεκτημένα»

firewarΤην ίδια στιγμή που άλλο ένα αδιέξοδο εμφανίζεται στις συζητήσεις για τα προγράμματα εξυγίανσης – μεταρρύθμισης της ελληνικής οικονομίας απαιτώντας νέους όρους και νέες συμφωνίες λεηλασίας των ζωών μας, την ίδια στιγμή που τα δημοσιεύματα του έντυπου τύπου δείχνουν μια περίεργη λατρεία στο πρώτο πληθυντικό («μας σταυρώνουν», «μας οδηγούν στη δραχμή» κ.τ.λ.), την ίδια στιγμή που πρίγκιπες, πάπες και σταρ επισκέπτονται την Ελλάδα για να φωτίσουν με την παρουσία τους το… αθάνατο ελληνικό πνεύμα της φιλανθρωπίας και τις αντοχές της ελληνικής ψυχής, μια διόλου τυχαία πολεμική εμπλοκή χαμηλής έντασης -έως τώρα- συμβαίνει με επίκεντρο κυρίως ανατολικά της Χίου. Παρόμοια περιστατικά «τριβών» μεταξύ αστυνομικών και πολεμικών πλοίων Ελλάδας και Τουρκίας συμβαίνουν βέβαια και σε άλλα σημεία του Αιγαίου, κυρίως στα σημεία όπου περιπολούν οι διαιτητές της επιχείρησης για την στρατιωτική ανάσχεση των μεταναστευτικών ρευμάτων, οι φρεγάτες του ΝΑΤΟ.

Αδιαμφισβήτητα τα στρατιωτικά αυτά παιχνιδάκια δεν είναι κάτι καινούριο και μάλλον αυτοί που παίζουν θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται ακριβώς για παιχνίδια με τα playmobil τους αλλά για παιχνίδια στις πλάτες των υποτελών τάξεων, παιχνίδια θανάτου στις πλάτες μας. Τα κρυφά ή φανερά θερμά επεισόδια στο Αιγαίο είναι ανέκαθεν πεδίο άσκησης πολιτικής όχι μόνο προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα. Και η αριστεροακροδεξιά μας κυβέρνηση δείχνει ότι θέλει και φυσικά ξέρει να παίζει, όπως εξάλλου ξέρει και παίζει σε κάθε πρόσφορο για αυτήν πεδίο. Ο ανθρωπισμός της αρβύλας στο ζήτημα της διαχείρισης των μεταναστών και η μετάθεση της ευθύνης των νέων όρων λεηλασίας (μνημόνιο εις τη νιοστή) στα ξένα κέντρα εξουσίας δεν είναι όμως ικανά να παράξουν εκείνη την ποιοτική και ποσοτική κοινωνική συναίνεση που απαιτείται για να περισωθεί το ισχύον εγχώριο σύστημα, κι ας πασχίζει για αυτό ολόκληρος ο κομματικός ιδεολογικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι τόσο διαρκής που οι πολιτικοί διαχειριστές δεν αρκούνται μόνο να διατυμπανίζουν ότι το (ολοκληρωτικό) κράτος έχει συνέχεια αλλά τροφοδοτούν διαρκώς όλα τα διαθέσιμα εργαλεία παραγωγής συναινέσεων. Και ο εθνικισμός ανέκαθεν είναι ένα από αυτά.

Τα παιχνιδάκια λοιπόν που θέλουν να αναστήσουν το εθνικό φρόνημα εν μέσω αποφάσεων για περαιτέρω μέτρα λεηλασίας δεν είναι απλά περίεργα είναι πλέον και καταφανή. Όσοι προσπαθούν να στήσουν προκλήσεις και εντάσεις στο Αιγαίο (ή απλά συμμετέχουν σε αυτές) υπό την σκέπη της διεθνής διαιτησίας του ΝΑΤΟ, το μόνο σίγουρο είναι ότι ικανοποιούν την αλαζονεία τους. Από εκεί και πέρα, είναι γνώριμο -χρόνια τώρα- ότι οι εθνικές διεκδικήσεις (από οποιαδήποτε πλευρά) έχουν και αυτοτελή χαρακτήρα καθώς διεκδικούν τα κατά καιρούς εθνικά-διαταξικά οφέλη και προσόδους: από τους υδρογονάνθρακες έως την εκμετάλλευση της επιφάνειας ή του πυθμένα της θάλασσας με αγωγούς, καλώδια και άλλες εφευρέσεις στον τομέα των μεταφορών του καπιταλισμού. Για το ελληνικό κράτος ίσως είναι η κατάλληλη ευκαιρία όπου τα εθνικά δίκαια θα διεκδικηθούν μπροστά σε τρίτους, κι αυτό δεν σχετίζεται μόνο με τις διεκδικήσεις των ελληνικών ΑΟΖ αλλά και με τις διεκδικήσεις γύρω από τα εθνικά ύδατα, τα σύνορα και τα περάσματα στο Αιγαίο.

Το ίδιο προφανώς ισχύει και για το κατά τα άλλα «σύμμαχο» τουρκικό κράτος που βρίσκεται σε μια εσωτερική ρευστή συνθήκη, αντίστοιχη με την εσωτερική ρευστότητα της Ελλάδας για διαφορετικούς όμως λόγους. Επιπλέον, τα πολιτικά οφέλη μίας σχετικά ελεγχόμενης έντασης στα δυτικά του τουρκικού κράτους είναι πλήρως αξιοποιήσιμα από το τελευταίο, μπροστά σε ό,τι διαδραματίζεται στις νοτιοανατολικές περιοχές του υπό τις κουρδικές αντιστάσεις αλλά και σε κάθε μορφής αντιπολίτευση ή ανυπακοή εν γένει στο εσωτερικό του. Οι εθνικισμοί, κάτω από τους όποιους ανταγωνισμούς τους, ενέχουν μία αλληλένδετη αγωγιμότητα προς κρατική και πολιτική αξιοποίηση, αλληλοτροφοδοτώντας την κρατική ισχύ και την πολιτική εξουσία εκατέρωθεν. Ο ελληνικός και ο τουρκικός εθνικισμός, και η μεταξύ τους θετική αλληλεπίδραση, αποτελούν μία ιστορικά τεκμηριωμένη απόδειξη.

Στις Οινούσες λοιπόν δεν είναι σε εξέλιξη ένα σύνηθες πεδίο διακρατικής διαμάχης (που στο παρελθόν έχει οδηγήσει σε νεκρούς και απειλές πολέμου). Στις Οινούσες εξελίσσεται μια στρατηγική ανάτασης των εθνικών ιδεωδών και διεκδίκησης των ελληνικών κεκτημένων, που προϋποθέτει από τον καθένα μας να πάρει θέση όχι μόνο για τις αιτίες ή τις διεκδικήσεις αλλά και για τα αποτελέσματα… Και αν το κράτος και τα αφεντικά αυτή την στιγμή μας ζητούν να πάρουμε θέση πλάι τους και απέναντι στους «άλλους», τους «εθνικούς εχθρούς» που μας παρουσιάζουν, για εμάς, τους υποτελείς, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη πέρα από την άρνησή μας να θρεφόμαστε ή να συμμετέχουμε στα στημένα και θανατηφόρα αυτά παιχνίδια και την επακόλουθη αντίσταση σε ότι μας καθυποτάσσει στην πραγματικότητα και όχι στα φαντασιακά μίας κρατικής ιδεολογίας. Η απειλή του πολέμου -πέραν της δεδομένης αυταξίας της για διπλωματικούς λόγους αλλά και για λόγους που αφορούν την κοινωνική εξοικείωση και αποδοχή μίας ενδεχόμενης πραγματοποίησής του- αποτελεί μια από τις δοκιμασμένες συνταγές κοινωνικού αποπροσανατολισμού έτσι ώστε όχι απλά να συνεχιστεί η κοινωνική λεηλασία με νέα μέτρα και νέες περιφράξεις, αλλά και για να αποτραπεί οποιαδήποτε άλλη δυνατότητα εσωτερικής αμφισβήτησης, αντίστασης, εξέγερσης…