Μυτιλήνη: Από το εθνικιστικό τσίρκο των παρελάσεων στον κόσμο της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης

Στο νησί της Λέσβου και στην πόλη της Μυτιλήνης, εδώ και αρκετό καιρό διαμορφώνεται ένα μωσαϊκό αντιφάσεων και αντιθέσεων, με αιχμή το μεταναστευτικό. Ένας τόπος που κυμαίνεται μεταξύ θανάτου και επιβίωσης, καταστολής και αγώνων, απάθειας και αλληλεγγύης, συνήθειας και πείσματος, διαμεσολαβήσεων και αυτοοργάνωσης, εμπορευματοποίησης και μοιράσματος. Μία επικράτεια οργανωμένη διοικητικά από πολιτικά και στρατιωτικά επιτελεία, περιτριγυρισμένη από φρεγάτες και ένστολους, με χιλιάδες μετανάστες/ριες να έχουν εγκλωβιστεί στη «ζεστή φιλοξενία» των στρατοπέδων, των απελάσεων και μίας αναμονής ζωής ή θανάτου, με τις αντιθετικές δυναμικές των κοινωνικών αντιστάσεων από τη μία και ενός κατευθυνόμενου ρατσιστικού συντηρητισμού να αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη.

.

lesvos_10_161

.

Μία εθνική επέτειος δε θα μπορούσε παρά να αποτελέσει άλλη μία ευκαιρία διάχυσης των εθνικών ιδεωδών αλλά και ενός μιλιταρισμού που απλώνεται ολοένα και περισσότερα για τη διαφύλαξή τους. Μία μέρα πριν την εκδήλωση-συζήτηση γύρω από την διασυλλογική έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο», η Μυτιλήνη είχε φορέσει για λίγες ώρες τα γαλανόλευκα σάβανά της. Για την ακρίβεια, το κράτος, οι τοπικοί θεσμοί, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι έμποροι και τα ΜΜΕ  είχαν φροντίσει να ντύσουν «εορταστικά» με τα ρούχα του εθνικιστικού καθωσπρεπισμού εκατοντάδες παιδιά όλων των ηλικιών, να τα στοιχίσουν, να τα παρατάξουν και να τα μάθουν να παρελαύνουν «οικειοθελώς» (δηλαδή μέσω των πολιτισμένων εκπαιδευτικών μεθόδων της πατριωτικής πλύσης εγκεφάλου, του μαστιγίου του πειθαρχικού εκβιασμού και του στιγματισμού των ανυπάκουων και του καρότου της σχολικής αργίας άνευ απουσίας για τους πειθήνιους) μαζί με τις ένοπλες δυνάμεις του ελληνικού στρατού, σκύβοντας το κεφάλι και χαιρετίζοντας πειθαρχημένα τους κάθε λογής εθνικούς αφέντες (πολιτικούς, στρατιωτικούς, παπάδες, δημάρχους, μπάτσους κ.ο.κ.). Ενός στρατού που φυλάει τα ευαίσθητα ελληνικά σύνορα από τους φτωχοδιάβολους του καπιταλισμού και τους εκτοπισμένους των πολέμων (οι οποίοι στο μίξερ της κρατικά κατευθυνόμενης ρατσιστικής προπαγάνδας κρύβουν τον αυθεντικό διάβολο του ισλαμισμού και πόσο δε μάλλον του τζιχαντισμού, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταγωγής και φύλου) και φυσικά από τα ασπροκόκκινα σάβανα της διπλανής τουρκικής επικράτειας (τα οποία με τη σειρά τους διαφυλάττουν την αγνή τουρκική καθαρότητα από τους ίδιους φτωχοδιάβολους, την ελληνική/ευρωπαϊκή επεκτατικότητα και τους τρομοκράτες-κούρδους). Ενός στρατού που εγγυάται τους χιλιάδες πνιγμένους του Αιγαίου και της Μεσογείου (πάνω από 3,500 νεκροί μετανάστες/ριες  το 2016, σε πλήρη στατιστική ευθυγράμμιση με τα προηγούμενα χρόνια, πριν τις σωτήριες λύσεις και συμφωνίες του ελληνικού κράτους, της Ε.Ε. της Τουρκίας και των Μ.Κ.Ο.), που γεμίζει την επικράτεια με στρατόπεδα/φυλακές /αποθήκες ψυχών.

.

lesvos_10_165.

lesvos_10_167lesvos_10_168lesvos_10_169

.

Στο εθνικιστικό τσίρκο λοιπόν της 28ης Οκτώβρη, απεικονίστηκε μία στρατιωτικοποιημένη, ψωροπερήφανη και πατριαρχική κοινωνία, υποτελής στις κρατικές επιταγές και ταγμένης στη εθνική σημαία. Μία σημαία, την οποία οι «από κάτω» έχουν διαπαιδαγωγηθεί να προσκυνούν τυφλά ανεξαρτήτως καταγωγής, ηλικίας, φύλου. Μία σημαία στην οποία στρατιωτικοί, φασίστες, ΜΜΕ και βαθύ κράτος βρήκαν τον κατάλληλο τρόπο να συσπειρώσουν όσο κοινωνικό συντηρητισμό δεν είχαν συσπειρώσει όλο το προηγούμενο διάστημα στο νησί (με αλλεπάλληλες αποτυχημένες φασιστοσυνάξεις, κίτρινα δημοσιεύματα και κραυγές ενάντια στους μετανάστες), κατασκευάζοντας μία ψευδή είδηση για την δήθεν ανημπόρια επιτέλεσης ενός φολκλορικού αγήματος μόνο και μόνο από την παρουσία(!) μεταναστών (δηλαδή «ξένων», δηλαδή αλλόθρησκων, δηλαδή ισλαμιστών, δηλαδή τζιχαντιστών, δηλαδή ανθελλήνων, δηλαδή εχθρών). Μια εθνική σημαία που μαζί με μια άλλη -ευρωπαϊκή- σημαία, πνίγει τους δρόμους και τα λιμάνια της Μυτιλήνης όχι μόνο στις εθνικές εορτές αλλά καθημερινά, ορίζοντας τους καθαρούς και περίφραχτους εθνικούς χώρους των κυρίαρχων. Δυο σημαίες που σε ολόκληρη τη Λέσβο συμβολίζουν κυνικά τις εθνικές και υπερεθνικές πύλες προς τον πολιτισμένο κόσμο που για να τις περάσει όμως κάποιος οφείλει να ρισκάρει την ζωή του. Κάπου στην Επάνω Σκάλα της Μυτιλήνης (περιοχή και ιστορικό λιμανάκι της Μυτιλήνης όπου ξεβράστηκαν και έζησαν σε στρατοπεδικές συνθήκες οι πρόσφυς του 1922), δίπλα στο περήφανο άγαλμα της «μικρασιάτικης μάνας», εκεί που το βαθύ κράτος του νησιού μαζί με κάτι εθνόπληκτους ταβερνιάρηδες της περιοχής επιχείρησαν να στήσουν μια δεύτερη υποστολή σημαίας από μετανάστες πριν από ένα περίπου μήνα, δυο σημαίες της Ευρώπης Φρούριο (Ελληνική και ΕΕ), πάνω σε μια ξύλινη προβλήτα, βρίσκονται εκεί όχι απλά για να υπενθυμίζουν στους «εισβολείς» τον εθνικά καθαρό χώρο αλλά και για να ικανοποιούν τα υπαρξιακά δράματα των ντόπιων, που ναι μπορεί να μην ζουν ζωή χαρισάμενη, να μην έχουν τα βασικά μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης αλλά τουλάχιστον έχουν ασφάλεια, στρατό και εθνικές γαίες.

.

lesvos_10_162

lesvos_10_163.

Το Σάββατο 29/10, χωρίς τυμπανοκρουσίες και σημαιάκια, χωρίς κρατικά, παρακρατικά και καπιταλιστικά κονδύλια, μία αυτοοργανωμένη και διασυλλογική εκδήλωση-συζήτηση στη Μυτιλήνη διαμόρφωσε ένα πεδίο συνάντησης, γνωριμίας, μοιράσματος και επικοινωνίας. Δεκάδες αλληλέγγυοι/ες στους μετανάστες/ριες, αγωνιζόμενοι/ες ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα συναντήθηκαν προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις και προβληματισμούς, όπως επίσης και προτάσεις ή δυνατότητες για τους αγώνες που έρχονται. Μετά την εισήγηση γύρω από την διασυλλογική έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» ακολούθησε μία συζήτηση που κινήθηκε σε μία σειρά ζητημάτων, με ενδεικτικότερα εκείνα που αφορούσαν τις ταυτότητες και τους διαχωρισμούς που ελλοχεύουν (του πρόσφυγα, του μετανάστη ή των εθνικών ταυτοτήτων), τις θεσμικές ορολογίες και τους κώδικες (όπως το προσφυγικό δίκαιο, τα δικαιώματα κ.ο.κ.), τη διάχυση του μιλιταρισμού, του εθνικισμού/πατριωτισμού και ενός γενικευμένου συντηρητισμού, τις πιθανές κατευθύνσεις των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης, τα έως τώρα πεπραγμένα, μέχρι και τους δρόμους που θα μπορούσαν να ανοιχτούν στο μέλλον.

.

lesvos_10_166

.

Για έναν κόσμο χωρίς κράτη, σύνορα, στρατόπεδα και χαρτιά.

.

Ακαδημαικές χειραψίες σε φόντο χακί…

Αναδημοσίευση από το blog του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου:

.

Κείμενο ενάντια στο στρατό με αφορμή τη συμφωνία ΕΜΠ και Πολεμικού Ναυτικού.

%ce%b3%ce%b5%ce%bd-%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-page-001-624x883%ce%b3%ce%b5%ce%bd-%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-page-002-624x883

 

Πριν από λίγες μέρες, ανακοινώθηκε ότι το  Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο σύναψε  συμφωνία με το Πολεμικό Ναυτικό. Πιο  συγκεκριμένα, στις 24 Αυγούστου 2016 οι καθηγητές  Δημήτριος Μανωλάκος και  Εμμανουήλ Κούκιος υπέγραψαν συνεργασία μεταξύ του Γενικού  Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ) και των εργαστηρίων  Κατεργασιών Υλικών της σχολής Μηχανολόγων  Μηχανικών και Οργανικής Χημικής Τεχνολογίας της  σχολής Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ.

Δεν είναι ότι πέσαμε από τα σύννεφα. Χρόνια τώρα  το Πολυτεχνείο στηρίζει με την έρευνα και το  ακαδημαικό προσωπικό του το στρατοαστυνομικό  σύμπλεγμα. Τα παραδείγματα πολλά. Ασπίδες  για ΜΑΤ. Φράχτης στον Έβρο. Θερμικές κάμερες  στα σύνορα. Υποθαλάσσια συστήματα εντοπισμού  μεταναστών σε συνεργασία με τη FRONTEX (“JASON” και “POSEIDON”). Μη επανδρωμένα  αεροσκάφη (drones) για τον έλεγχο (ξανά) των  εθνικών συνόρων. Πρόσφατο μάλιστα παράδειγμα  είναι και η εκδήλωση-παρέλαση καραβανάδων στο  κτίριο διοίκησης με θέμα την κατασκευή γεφυρών  για στρατιωτική χρήση…

.
Γιατί όμως είθισται η στρατιωτική/πολεμική  έρευνα να διεξάγεται ξεδιάντροπα πλέον (και)  μέσω πανεπιστημιακών ιδρυμάτων όπως το ΕΜΠ;

.
Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι η φθηνή/ τσάμπα εργασία. Οι φοιτητές, μεταπτυχιακοί  και διδακτορικοί μέσω της έρευνας και των  πρακτικών ‘’βγάζουνε’’ δουλειές και χαμαλίκια των  καθηγητάδων προκειμένου να αποκτήσουν μια καλή
συστατική επιστολή, ένα καλό βαθμό, ένα καλό  βιογραφικό και σε μερικές περιπτώσεις ίσως και  κάποιο μισθό, μεγιστοπιώντας έμμεσα το κέρδος.  Κέρδος που αντλούν οι καθηγητές και το ίδρυμα  στο σύνολό του σε συνδυασμό με τις υψηλές για  αυτό χρηματοδοτήσεις. Χρηματοδοτήσεις από τους  πιο σταθερούς πελάτες, όπως ο Ελληνικός Στρατός, το Νάτο, η SpaceHellas, το EUROSUR, οι εταιρίες  οπλικών συστημάτων τύπου INTRACOM, κ.α.  Επιπλέον, πέρα από τα υλικά οφέλη, οι καθηγητάδες  κερδίζουν διαφήμιση(1) του «έργου» τους τόσο μέσω των ΜΜΕ που λυσσάνε να προωθούν πατριώτες  «πρωτοπόρους» ερευνητές. Ακόμη, σε καιρούς  όπου η εθνική ενότητα και ομοψυχία πλασάρεται  ως η μόνη λύση στα προβλήματά μας, η εισχώρηση  του δόγματος αυτού και στο πανεπιστήμιο δεν  είναι καθόλου τυχαία. Όλο και περισσότεροι  μηχανισμοί σαν τον στρατό έρχονται σε επαφή με  το πανεπιστήμιο μετατρέποντας την παρουσία του αυτή σε μια κανονικότητα. Ο στρατός στα μάτια του σημερινού φοιτητή (και όχι μόνο) έχει καταφέρει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να θεωρείται απλά ένα αναγκαίο κακό. Γιατί όλο και περισσότερο πρέπει να προστατεύουμε τα εθνικά μας συμφέροντα που απειλούνται, όλο και περισσότερο να κάνουμε θυσίες για την ‘’πατρίδα’’ που πλήττεται από τους κακούς Γερμανούς και από τους κακούς Τούρκους που καραδοκούν. Ένας μανδύας που μας χωράει όλους και πρέπει να είμαστε ανά πάσα ώρα και στιγμή σε θέση να τον υπερασπιστούμε, θέλοντας και μη.

Πρώτα απ’ όλα, ας μη ξεχνάμε ότι ο ελληνικός στρατός έχει κάνει πολλά και ετοιμάζει ακόμη περισσότερα για αυτό που ονομάζεται εσωτερικός εχθρός. Από  καταστολή/αιματοκύλισμα διαδηλώσεων/απεργιών και πραξικοπήματα τα προηγούμενα χρόνια μέχρι ασκήσεις καταστολής πλήθους και ανακατάληψης εργοστασίων (μάλιστα υπό το φόντο αριστερής  διακυβέρνησης), σε συνεργασία με δυνάμεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μη ξεχνάμε, επίσης, την απεργοσπαστική ικανότητα του στρατού όταν κατά τη διάρκεια απεργιών έχει μαζέψει τα σκουπίδια για λόγο των οδοκαθαριστών (Οκτώβρης 2011) και έχει μεταφέρει καύσιμα (σε απεργία οδηγών βυτιοφόρων). Τους φυλακισμένους υπό τον έλεγχο στρατού και ΜΚΟ μετανάστες εργάτες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης τα επονομαζόμενα campus. Τους δολοφονημένους από μπάτσους και ευρωστρατό, μετανάστες στα σύνορα και στα νερά του Αιγαίου, τους χιλιάδες πνιγμένους που δεν θα  μάθουμε ποτέ τα ονόματά τους.

Ακόμα κι αν ο ελληνικός στρατός μοιάζει υποδαιέστερος όντας ελληνικός, δεν παύει να είναι στρατός και αυτό δεν πρέπει να το παραβλέπουμε. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τους δικούς της εθνικούς ανταγωνισμούς και σχέδια. Οι συνεργασίες του ΥΠ.ΕΘ.Α με φασιστικά καθεστώτα της Αιγύπτου και του Ισραήλ για εμπορικές συμφωνίες στην ΑΟΖ τους είναι ένα απτό παράδειγμα. Οι αποστολές του ελληνικού στρατού σε χώρες της Αφρικής,της Ασίας και των Βαλκανίων δείχνουν κυρίως ότι ο ελληνικός στρατός δεν είναι μόνο αμυντικός. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, οι πολυπληθείς βάσεις του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα απο τις οποίες υψώνονται μαχητικά αεροπλάνα των ‘’συμμάχων’’ σίγουρα δεν είναι παιδικές χαρές…

(1) Η προβολή αυτή γίνεται και μέσω του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ) που διοργανώνει κάθε τόσο επιστημονικές φιέστες καινοτομίας σε φόντο χακί.

.

Μην αφήσουμε το στρατό να  χώσει κι άλλο τα βρωμόχερά του στο Πολυτεχνείο.

Ας μη γίνουμε και εμείς βλήματα για τα κανόνια τους.

.

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου
αίθουσα 11 χημικών μηχανικών
συνελεύσεις τρίτες στις 2.30μμ
stekipolytexneiou.org

Πληθυσμοί στο Στόχαστρο: Νέος χώρος της εκδήλωσης στη Μυτιλήνη (29/10)

Λόγω ενδεχόμενης κακοκαιρίας, η εκδήλωση που ήταν προγραμματισμένη για το Σάββατο 29 Οκτωβρίου στην Κατάληψη στο Μπίνειο, θα μεταφερθεί στο Χατζηγιάννειο Κτίριο του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην περιοχή Λαδάδικα Μυτιλήνης στις 8μμ.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b8%cf%85%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%87%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c_blog_01a

Αφίσα ενάντια στις παρελάσεις (αγ. Ανάργυροι-Καματερό)

Αναδημοσίευση από athens.indymedia.org:

%ce%b1%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b1

 

Αφίσα που κολλιέται έξω από σχολεία των αγίων Αναργύρων και του Καματερού, εν’όψει της εθνικής φιέστας της 28ης Οκτωβρίου και τις μαθητικές παρελάσεις

Πληθυσμοί στο Στόχαστρο: 3 Εκδηλώσεις σε Λέσβο/Αθήνα/Θεσσαλονίκη

Οι δύο συλλογικότητες της έκδοσης «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» (ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης «Musaferat» από τη Λέσβο & Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης από την Αθήνα) συνδιοργανώνουν 3 εκδηλώσεις-συζητήσεις σε Μυτιλήνη, Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων είναι:

  • Σάββατο 29 Οκτώβρη, Μυτιλήνη – Χατζηγιάννειο Κτίριο Παν. Αιγαίου (Λαδάδικα), 8μμ
  • Πέμπτη 10 Νοέμβρη, Αθήνα – Α.Σ.Ο.Ε.Ε., 7μμ
  • Σάββατο 12 Νοέμβρη, Θεσσαλονίκη – Στέκι στο Βιολογικό, 7μμ

.

Οι εισηγήσεις θα περιλαμβάνουν τοποθετήσεις γύρω από τα περιεχόμενα της διασυλλογικής έκδοσης, η οποία θα διανείμεται στους χώρους των εκδηλώσεων με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

Ακολουθεί το κάλεσμα των εκδηλώσεων, σε μορφή αφίσας.

.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b8%cf%85%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%87%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c_blog_01a

.

Όσο τα κράτη, ο ενδοκυριαρχικός πόλεμος και η στρατιωτική μηχανή σπέρνουν τον θάνατο, τη φτώχεια και την απελπισία

Όσο οι μετακινούμενοι πληθυσμοί βρίσκονται στο στόχαστρο ενός αστυνομικο-στρατιωτικού συμπλέγματος, με περισσότερους συνοριακούς φραγμούς, νέους μηχανισμούς επιτήρησης και απώθησης, συμφωνίες απελάσεων, εγκλεισμού και καταστολής

Όσο ο φόβος, ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός διαχέονται στον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο βαθαίνοντας την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εξυπηρετώντας τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς

Όσο το δόγμα της ασφάλειας και η ιδεολογία του ανθρωπισμού στήνουν χέρι-χέρι ολοένα και περισσότερους «καλλωπισμένους» χώρους εξαίρεσης ξεριζωμένων ή «περισσευούμενων» πληθυσμών, καταστέλλοντας τις κοινωνικές αντιστάσεις και την αδιαμεσολάβητη αλληλεγγύη των «από κάτω»

Όσο οι υποτελείς αναμασούν τους κοινωνικούς/ταξικούς διαχωρισμούς και παραμένουν εγκλωβισμένοι στη ματαιότητα και την παραίτηση

Τόσο οι κοινοί αυτοοργανωμένοι αγώνες ντόπιων και μεταναστών θα αποτελούν το μοναδικό ανάχωμα ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον πολιτισμό των συνόρων, των περιφράξεων και της εξατομίκευσης, των εθνών και των εθνικισμών.

Μέχρι και την καταστροφή του τελευταίου στρατοπέδου…

.

Λέσβος: Ενημερωτικό Σημείωμα Οκτωβρίου 2016 (Musaferat)

Αναδημοσίευση από το blog της ομάδας ενάντια στα κέντρα κράτησης Musaferat:

europe.

Το καλοκαίρι του 2016

Το φετινό καλοκαίρι εξελίχθηκε αρκετά διαφορετικά σε σχέση με το περσινό. Αφίξεις συνέχιζαν να υπάρχουν καθ’ όλη τη διάρκειά του, οι αριθμοί όμως ήταν κατά πολύ μικρότεροι.  Η συνέχιση της τήρησης της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας -τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με το σφράγισμα των συνόρων από την Τουρκία-, οι διευρυμένες επιχειρήσεις στο Αιγαίο από Ελληνικό Λιμενικό, Frontex και ΝΑΤΟ, αλλά και οι αργές διαδικασίες ολοκλήρωσης των αιτημάτων ασύλου που οδηγούν στον μακρόχρονο εγκλωβισμό των μεταναστών στα νησιά, λειτούργησαν αποτρεπτικά για τις χιλιάδες κόσμου που παραμένει, κατά κύριο λόγο στην Τουρκία με σκοπό να περάσει στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα στατιστικά του Οργανισμού Μετανάστευσης δεν έχει παρατηρηθεί κάποια σημαντική αλλαγή στην επιλογή διαδρομής. Καθώς η ανάλυση των χωρών προέλευσης για την αύξηση που παρατηρήθηκε στη διαδρομή της κεντρικής μεσογείου αποδεικνύει ότι οι μετανάστες-ριες που την επιλέγουν συνεχίζουν να είναι, όπως και στο παρελθόν, κυρίως από αφρικανικές χώρες και δεν εμφανίζεται ποσοστιαία αύξηση των μεταναστών από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας που παραδοσιακά ακολουθούσαν τη διαδρομή της Ανατολικής Ευρώπης και του Αιγαίου. Με βάση αυτό οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο μεγάλος αριθμός μεταναστών που παραμένει στην Τουρκία δεν επιλέγει (ή δεν μπορεί να επιλέξει) άλλα περάσματα. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε αλλαγή στην υπάρχουσα συνθήκη μεταξύ Ε.Ε-Τουρκίας θα σημάνει ταυτόχρονα και τις προσπάθειες πλήθους ανθρώπων που, σε δυσμενείς πια καιρικές συνθήκες, θα επιχειρήσουν να διασχίσουν τα νερά του Αιγαίου, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.

Το κλίμα στο νησί απέναντι σε αυτή την προοπτική, αλλά και απέναντι στους-στις μετανάστες-ριες που έχουν ήδη φτάσει είναι αρκετά αντεστραμμένο σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί σε τέσσερις βασικές αιτίες: α) οι «επιπτώσεις» που είχε το μεταναστευτικό ζήτημα απέναντι στον τουρισμό στο νησί, β) ο μακρόχρονος εγκλωβισμός των μεταναστών-ριών και η εξαθλίωσή τους, με ότι αυτή συνεπάγεται γ) αλλαγές που υπήρξαν στην «ανθρωπιστική» διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος και δ) ένας μεγάλος όγκος προβοκατόρικων δημοσιευμάτων σε τοπικά μέσα.

Η ούτως ή άλλως προβληματική τουριστική βιομηχανία του νησιού βρέθηκε μπροστά σε μία αρνητική χρονιά. Ήταν αναμενόμενο ότι με βάση τις σημαντικότατες παθογένειες που φέρει η εν λόγω βιομηχανία του νησιού δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα που επέφερε από τη μία η εικόνα του νησιού ως τόπος-κλειδί για την εφαρμογή των αντιμεταναστευτικών πολιτικών και από την άλλη και εξίσου σημαντικά η έκρυθμη κατάσταση στην Τουρκία που αποτελεί σημαντικό παράγοντα ρύθμισης της τουριστικής κίνησης στο νησί[1]. Πολλά κομμάτια της δεξιάς και όχι μόνο, προσπάθησαν να ορίσουν το «μεταναστευτικό» ως το σημαντικότερο -αν όχι το μοναδικό- παράγοντα μείωσης της τουριστικής κίνησης, μεταστρέφοντας τη στάση σημαντικών κομματιών τη κοινωνίας εναντίον των μεταναστών-ριών που συνέχιζαν να φθάνουν. Περιοχές που επηρεάστηκαν περισσότερο (βλ. Μόλυβος), και άλλες που επέλεξαν να συνταχθούν με την κυρίαρχη ρατσιστική αφήγηση (βλ. Ερεσός), εθελοτυφλώντας για τις πραγματικές αιτίες και τις δικές τους ευθύνες, προτίμησαν να δείξουν ως υπεύθυνους τους ίδιους τους μετανάστες, προχωρώντας σε σειρά ρατσιστικών ανακοινώσεων και ενεργειών. Αποτέλεσμα αυτού, να δημιουργηθούν αρνητικές εικόνες  και να ενισχυθούν οι συνθήκες έντασης.

Ο εγκλωβισμός των μεταναστών για διαστήματα που για πολλούς ξεπερνάνε πια και τους 6 μήνες έχει οδηγήσει στην εξαθλίωση ενός μεγάλου κομματιού εξ αυτών. Η οικονομική αλλά και ψυχολογική εξάντληση των περισσοτέρων, έχει συμβάλλει σημαντικά στο ξέσπασμα σοβαρών επεισοδίων μεταξύ τους, την δημιουργία ομάδων εκμετάλλευσης των πιο αδύναμων αλλά και σε σημαντικές πιέσεις σε κατοίκους γειτονικών περιοχών που έχουν βρεθεί να μοιράζονται το βάρος των αντιμεταναστευτικών πολιτικών. Κάτοικοι που όπως στο πρόσφατο παράδειγμα της διαμαρτυρίας των κατοίκων της Μόριας, είναι πρόθυμοι να συνταχθούν με ακροδεξιούς κύκλους για τη προώθηση των συμφερόντων τους.

Η πολιτική που ακολουθήθηκε απέναντι στην «ανθρωπιστική» διαχείριση του ζητήματος, η οποία συνοψίζεται στον αποκλεισμό πλήθους από τον κόσμο που είχε προστρέξει τον προηγούμενο χρόνο σε βοήθεια και τη διατήρηση μόνο των μεγαλύτερων παιχτών εξ αυτών, επέφερε με τη σειρά της σημαντικές αλλαγές στο εύρος των ωφελούμενων από τη βιομηχανία του μεταναστευτικού, αλλά και μία ακόμα μεγαλύτερη αποξένωση των μεταναστών-ριών που έφθαναν από τις τοπικές κοινωνίες. Σημαντική μείωση υπήρξε στον αριθμό των ντόπιων που μπορούσαν πια να εξασφαλίσουν μία θέση εργασίας σε μία από τις πολυάριθμες ΜΚΟ που δραστηριοποιούνταν το προηγούμενο διάστημα, ενώ οι αγορές των αναλώσιμων για τις εναπομείναντες διενεργούνται κυρίως μέσα από διαγωνισμούς και διαδικασίες που αφορούν κατά κύριο λόγω συγκεκριμένες εταιρίες και επιχειρηματίες του νησιού. Η μείωση έτσι των οικονομικών ωφελειών, για σημαντική μερίδα πληθυσμού του νησιού, επέφερε και την αλλαγή στην –προσχηματικά- θετική στάση που κρατούσε το προηγούμενο διάστημα απέναντι στην παρουσία των μεταναστών-ριών στο νησί. Παράλληλα η καταστολή από μεριάς κράτους αυτοοργανωμένων, και πολλές φορές αυθόρμητων κινήσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας από μέρους των τοπικών κοινωνιών προς χάριν της επικράτησης ενός τεχνοκρατικά διαμορφωμένου και πλήρως ελεγχόμενου ανθρωπισμού μέσα από συγκεκριμένες ΜΚΟ, δημιούργησε τις απαραίτητες αποστάσεις ανάμεσα στις τοπικές κοινωνίες και τα υποκείμενα που υφίστανται τις άμεσες συνέπειες των αντιμεταναστευτικών πολιτικών. Αποστάσεις απαραίτητες για τη δημιουργία αισθήματος απομόνωσης για τους αφιχθέντες αλλά και για την καλλιέργεια εδάφους για την ανάπτυξη ξενοφοβικών αισθημάτων για τους ντόπιους.

Ένας επιπλέον σημαντικός παράγοντας δημιουργίας αρνητικού, προς τους μετανάστες, κλίματος στο νησί πρέπει να θεωρηθεί και το πλήθος δημοσιευμάτων σε τοπικά μέσα και blogs που μπορούν να γίνουν αντιληπτά και ως ένα κομμάτι συστηματικής οργάνωσης του «βαθέως κράτους» που υπάρχει στο νησί. Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού σειρά δημοσιευμάτων καλούσαν σε άμεσες αντιδράσεις απέναντι στους μετανάστες, σε αλληλέγγυους, ακόμα και σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνταν στο νησί. Δημοσιεύματα που παρότρυναν τους κατοίκους να στραφούν ενάντια ακόμα και σε σχεδιαζόμενες (βλ. Πέραμα) ή μη (βλ. Πλωμάρι), δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων! Πατώντας σε διάφορες πραγματικές και μη αφορμές επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό κλίμα στο νησί, το οποίο με τη σειρά του έφερε στο προσκήνιο το πιο εκφασισμένο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικότερο τέτοιο γεγονός  ήταν η απόφαση του λιμενικού (;) να μην επιτρέψει την τελετή για την καθιερωμένη υποστολή της σημαίας με την ταυτόχρονη διάδοση ψευδούς φήμης ότι την απέτρεψαν οι ίδιοι οι μετανάστες. Φασιστικά μορφώματα όπως αυτό της Πατριωτικής Κίνησης Μυτιλήνης που αποτελεί την συγκαλυμμένη Χρυσή Αυγή βρήκαν χώρο να επαναδραστηριοποιηθούν, ενώ παράλληλα, στελέχη της δεξιάς προχωρούνε σε σύσταση κίνησης «ενάντια στην ισλαμοποίηση του νησιού» συσπειρώνοντας ευρύτερα συντηρητικά κομμάτια. Κινήσεις που φαίνονται να γίνονται με την σιωπηλή υποστήριξη και επιστασία του βουλευτή της ΝΔ Χ.Αθανασίου (που έχει σοβαρές διασυνδέσεις στα σώματα ασφαλείας αλλά και το στο στρατιωτικό σώμα του νησιού). Τοπικά μέσα, με το τοπικό blog lesvosnews.gr του δημοσιογράφου Γ.Συνάνη να πρωτοστατεί, φέρονται να αποτελούν τα βασικά επικοινωνιακά εργαλεία. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στο συγκεκριμένο λαμόγιο-δημοσιογράφο επανειλημμένα δίνουν πανελλήνιο βήμα δημοσιογραφικοί όμιλοι συγκεκριμένων συμφερόντων.

.

Το κέντρο κράτησης της Μόριας

Στα περίπου 11,5 στρέμματα στα οποία εκτείνεται το εν λόγω κέντρο διαβιούν περί τις 3500-4000 μετανάστες σε ένα χώρο που σύμφωνα με τις αρχές προοριζόταν για 1500-2000 άτομα. Ένας πληθυσμός συνεχώς αυξανόμενος αναλόγως με τις νέες αφίξεις μεταναστών στο νησί. Η αναγκαστική κράτηση των μεταναστών για διάστημα 25 ημερών συνεχίζει να ισχύει, για όσους φθάνουν στο νησί. Μετά το πέρας αυτού του διαστήματος, επιτρέπεται η έξοδός από το κέντρο αλλά με περιοριστικό όρο την παραμονή τους στο νησί. Οι περισσότεροι-ες βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες από την έναρξη της συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας-ΕΕ στις 20 Μαρτίου, συμπληρώνοντας έτσι περίοδο άνω των 6 μηνών στο νησί. Με τις συνθήκες εγκλωβισμού που τους έχουν επιβληθεί, την αβεβαιότητα για την εξέλιξη των αιτημάτων ασύλου τους, τις συνεχείς φήμες για επαναπροωθήσεις αλλά και την πραγματοποίηση κάποιων εξ αυτών με αυξανόμενους ρυθμούς το τελευταίο διάστημα, οι περισσότεροι από τους μετανάστες έχουν οδηγηθεί στα όρια των αντοχών τους. Μέχρι στιγμής είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που ολοκληρώθηκαν θετικά οι διαδικασίες για τη χορήγηση ασύλου, δίνοντας τη δυνατότητα στους κατόχους του να αναχωρήσουν νόμιμα από το νησί. Έτσι, ο μοναδικός τρόπος να ξεφύγουν, από την καθήλωση τους στη Λέσβο και από την απειλή των απελάσεων, είναι είτε μέσω των δικτύων διακίνησης πλαστών εγγράφων ή προσπαθώντας να κρυφτούν σε οχήματα που επιβιβάζονται στα καράβια της γραμμής. Κατά τη μακρόχρονη δε παραμονή των μεταναστών-στριών στο νησί και το εν λόγω κέντρο, έχουν δημιουργηθεί άτυπες κοινότητες, κυρίως με γνώμονα την καταγωγή, οι οποίες καταλήγουν πολλές φορές να συγκρούονται μεταξύ τους. Ο ίδιος ο καταμερισμός των καταλυμάτων στο κέντρο κράτησης γίνεται βάσει της καταγωγής, κάτι που όμως οδηγεί με τη σειρά του σε ένα μεγαλύτερο κατακερματισμό και απομόνωση των διαφόρων εθνικοτήτων που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε αυτό. Δεν είναι λίγοι-ες αυτοί-ες που μην αντέχοντας την κατάσταση αυτή, καταλήγουν να κοιμούνται σε ελαιώνες και κτήματα γύρω από το χωριό της Μόριας και την πόλη της Μυτιλήνης. Παράλληλα εντός του κέντρου συνεχίζει να λειτουργεί το κέντρο κράτησης ασυνόδευτων ανηλίκων με τον αριθμό των έγκλειστων παιδιών να ξεπερνάει συνήθως τα 100 και πολλά να βρίσκονται εκεί ακόμα και για 8 μήνες. Ένας χώρος που συνεχίζει να θυμίζει παραπάνω φυλακή υψίστης ασφαλείας παρά χώρο προστασίας της ευάλωτης αυτής ομάδας.

Ο στρατός συνεχίζει να επιτελεί τον υπεργολαβικό του ρόλο για την καθαριότητα και τo catering του κέντρου με νέες συμβάσεις να υπογράφονται κάθε μήνα. Συμβάσεις που όμως όσον αφορά τη σίτιση εμφανίζονται να είναι πολύ μικρότερες από τον πραγματικό αριθμό των εγκλωβισμένων μεταναστών. Η διαφορά αυτή που εμφανίζεται εικάζεται ότι καλύπτεται μέσω κάποιας συμπληρωματικής σύμβασης από κάποια από τις εμπλεκόμενες ΜΚΟ. Αυξανόμενες διαμαρτυρίες υπάρχουν για την ποιότητα του φαγητού που μοιράζεται όπως και για τις χρονοβόρες διαδικασίες διανομής του, πολλές φορές με κόσμο να περιμένει για πάνω από 1,5 ώρα στην ουρά. Σημαντικό ρόλο πια στο κέντρο φαίνεται έχει η ΜΚΟ Euro Relief, η οποία αποτελεί μία χριστιανοΜΚΟ, για την οποία έχουν υπάρξει καταγγελίες για προσπάθειες προσηλυτισμού σε μουσουλμάνους του κέντρου από εργαζόμενούς της, εκμεταλλευόμενοι τη σχέση εξουσίας που κατείχαν[2]. Η οργάνωση αυτή, είναι υπεύθυνη για όλο το διαμοιρασμό των μεταναστών σε καταλύματα μέσα στο κέντρο, με ότι αυτό σημαίνει για τον θρησκευτικό προσανατολισμό που έχει και προωθεί. Διάφορες άλλες οργανώσεις συνεχίζουν να έχουν διάφορες αρμοδιότητες μέσα και έξω από το κέντρο κράτησης της Μόριας αλλά και στο δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ[3]. Πρόσφατα σημαντική αύξηση των εργαζόμενων στα κέντρα κράτησης του νησιού ήρθε μέσα από την τοποθέτηση 270 ατόμων που προσλήφθηκαν στα οχτάμηνα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ.

Μπροστά στη συμφόρηση και τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης, που αναμένεται να χειροτερέψουν  με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου οι διάφοροι υπεύθυνοι φορείς βρίσκονται σε ένα γαϊτανάκι συσκέψεων, με μία σειρά από φήμες να διαδίδονται για την αντιμετώπιση του ζητήματος. Εργασίες μάλιστα είχαν αρχίσει εκτελούνται στην περιοχή Λεμονού του Καρά Τεπέ Μυτιλήνης, για την δημιουργία νέου κέντρου κράτησης και οι οποίες προς στιγμήν πάγωσαν μετά τις τοπικές αντιδράσεις. Ωστόσο μετά και την τελευταία σύσκεψη που έλαβε μέρος στο Μαξίμου, οι τοπικές αρχές φαίνονται να ήρθαν σε συμφωνία για τη δημιουργία στον εν λόγω οικόπεδο ενός κλειστού τύπου κέντρου κράτησης για τους «παραβατικούς» μετανάστες στα πρότυπα της Χίου. Ένα κέντρο το οποίο μεταξύ άλλων στόχο θα έχει την τιμωρία οποιαδήποτε φωνής διαμαρτυρίας προσπαθήσει να αρθρωθεί από τους ίδιους τους μετανάστες. Μετά την εξέγερση της 19ης Σεπτεμβρίου είχε προκηρυχθεί διαγωνισμός από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής για τη ναύλωση καραβιού το οποίο θα λειτουργούσε ως πλωτό κέντρο κράτησης στο λιμάνι της Μυτιλήνης για να στεγάσει όσους μετανάστες-ριες είχαν καταστραφεί τα καταλύματά τους αρχικά, αλλά και για άλλες περιπτώσεις στη συνέχεια. Μετά και την άμεση αποκατάσταση των ζημιών που είχαν προκληθεί στο κέντρο κράτησης αλλά και τις αντιδράσεις τοπικών φορέων και αρχών για την παρουσία του μέσα στο λιμάνι της πόλης ο διαγωνισμός ματαιώθηκε. Παράλληλα οι ασυνόδευτοι ανήλικοι που απομακρύνθηκαν από το κέντρο κράτησης της Μόριας τη νύχτα της εξέγερσης και βρήκαν προσωρινή φιλοξενία στη δομή των πρώην κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ, επέστρεψαν στις εγκαταστάσεις της Μόριας δύο μέρες αργότερα.

.

Η εξέγερση της 19ης Σεπτεμβρίου

revoltΤα γεγονότα που έλαβαν μέρος στις 19 Σεπτέμβρη μέσα στο κέντρο κράτησης της Μόριας αποτελούν μάλλον μία κορύφωση της σειράς διαμαρτυριών των μεταναστών που έχουν εγκλωβιστεί σε αυτό. Όλο το προηγούμενο διάστημα είναι συνεχείς οι διαμαρτυρίες που λαμβάνουν χώρα κυρίως στην πόλη της Μυτιλήνης αλλά και μέσα στο κέντρο, με τους μετανάστες-στριες να διεκδικούν την αναχώρησή τους από το νησί. Τη Δευτέρα 19/09, την ώρα που στη Μυτιλήνη γινόταν πορεία των κατοίκων της Μόριας για την «αποσυμφόρηση του Κέντρου» επενδυμένη με φασίστες του νησιού, υπήρχε συνεχής ένταση στο χώρο του κέντρου αφού οι μετανάστες στρεφόντουσαν εναντίον των αρχών ασύλου για την καθυστέρηση στις διαδικασίες εξέτασης των αιτημάτων τους. Οι διαμαρτυρίες για ακόμα μία φορά κατέληξαν σε αψιμαχίες μεταξύ τους. Όταν τα νέα της διαδήλωσης των κατοίκων της Μόριας έφτασαν εκεί, αλλά και πληροφορίες για κατοίκους που συνεπικουρούμενοι από φασίστες είχαν τραμπουκίσει κόσμο γύρω από το κέντρο, ομάδα μεταναστών προσπάθησε να πραγματοποιήσει πορεία προς την πόλη όπου και εμποδίστηκαν από διμοιρίες ΜΑΤ. Η συνεχιζόμενη ένταση οδήγησε σε νέο γύρο συγκρούσεων με αποτέλεσμα να μπούνε φωτιές σε σκηνές που δεν άργησαν να επεκταθούν σε γύρω καταλύματα καίγοντας μαζί και πολλά από τα υπάρχοντα των μεταναστών που διέμεναν σε αυτά. Αποτέλεσμα ήταν αρχικά η εκκένωση του κέντρου από τους μετανάστες και τους εργαζόμενους και η καταστροφή 50 σκηνών και 3 κοντέινερ. Το κομμάτι αυτό που πρόσκαιρα καταστράφηκε αντιστοιχεί σε ένα πολύ μικρό μέρος του κέντρου συνολικά. Δύο μέρες μετά οι κατεστραμμένες σκηνές είχαν ήδη αντικατασταθεί. Οι πληροφορίες που ανέβαζαν την καταστροφή του κέντρου σε 60% εντάσσονται σε σειρά δημοσιευμάτων που προσπαθούν να ενισχύσουν την ένταση. Σύμφωνα επίσης με πληροφορίες από τα social media από τις συγκρούσεις και την φωτιά που ξέσπασε υπήρξαν τουλάχιστον 16 μετανάστες-ριες που χρειάστηκε να τους παρασχεθεί ιατρική φροντίδα, είτε λόγω τραυμάτων που απέκτησαν από τις συγκρούσεις ή αναπνευστικών προβλημάτων από τις αναθυμιάσεις. Από τα γεγονότα αυτά οι μπάτσοι προχώρησαν σε 9 συλλήψεις, πολλές από αυτές με μοναδικό κριτήριο τα τραύματα που έφεραν οι μετανάστες, χωρίς να έχει γίνει γνωστές οι κατηγορίες τους έχουν απαγγελθεί. Παράλληλα κατά τη διάρκεια των γεγονότων αυτών, στο γειτονικό χωριό της Μόριας, είχαν στηθεί στην είσοδό του κάτοικοι με αστυνομικούς, με πληροφορίες να τους φέρουν οπλισμένους με λοστούς και μαχαίρια, οι οποίοι και δεν επέτρεπαν την είσοδο σε μετανάστες, αλληλέγγυους αλλά και εργαζομένους σε ΜΚΟ[4]. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα επιτέθηκαν και έσπασαν ένα αμάξι αλληλέγγυων και ένα βανάκι ΜΚΟ, ενώ κυνήγησαν και χτύπησαν αλληλέγγυες και μετανάστριες που βρέθηκαν στο δρόμο τους καθώς και έναν, μάλλον, δημοσιογράφο όπου του έσπασαν και τη φωτογραφική μηχανή. Οι απειλές κάποιων κατοίκων της Μόριας προς μετανάστες-ριες έχουν συνεχιστεί και τις επόμενες μέρες αν και σε μεμονωμένα επεισόδια[5].

.

Απαντήσεις

solidarityΑπέναντι στο κλίμα τρομοκρατίας και κανιβαλισμού που προσπαθεί να εγκαθιδρυθεί, το ανταγωνιστικό κίνημα του νησιού και οι ίδιοι-ες οι μετανάστες-ριες έρχονται να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις. Οι μετανάστες-ριες φαίνονται αποφασισμένοι-ες να μην αποδεχθούν τη μοίρα που τους επιφυλάσσεται με σταυρωμένα χέρια. Ολοένα και συχνότερα, πραγματοποιούν διαμαρτυρίες στο κέντρο της πόλης, οι οποίες υποστηρίζονται και από τα τοπικά κινήματα. Την ίδια στιγμή, σημαντικές απαντήσεις δίνονται από ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας της Λέσβου απέναντι στον ρατσιστικό οχετό που εκδηλώθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα. Με κορύφωση την αντιφασιστική-αντιρατσιστική πορεία που είχε καλεστεί από τον Αντιφασιστικό Συντονισμό Λέσβου στις 30 Σεπτεμβρίου και συγκέντρωσε πάνω από 350 άτομα. Οι δράσεις συνεχίζουν να λαμβάνουν μέρος υπενθυμίζοντας ότι υπάρχει πλήθος κόσμου που, μέσα από αδιαμεσολάβητους, αντιθεσμικούς και αυτοοργανωμένους αγώνες, θα συνεχίζει να αποτελεί ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο απέναντι στην εγκαθίδρυση της κοινωνίας του ρατσισμού, της  εκμετάλλευσης και της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

 

Οκτώβριος 2016

.

[1] Οι βομβιστικές επιθέσεις που προηγήθηκαν όλο τον προηγούμενο χρόνο σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας και οι διακρατικές αντιπαραθέσεις της Τουρκίας με άλλες χώρες (βλ. Ρωσία πριν την 15η Ιουλίου), φαίνεται να απομάκρυναν σημαντικού τουριστικούς πράκτορες από την δραστηριοποίησή τους στην περιοχή. Έκδηλο ήταν αυτό το φαινόμενο με τα κρουαζιερόπλοια που εκτελούν δρομολόγια στο βορειοανατολικό αιγαίο προσεγγίζοντας λιμάνια και των δύο χωρών να μετατοπίζουν τα δρομολόγιά τους σε άλλες περιοχές του Αιγαίου. Επιπλέον η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία και το πογκρόμ διώξεων και αναστολής ελευθεριών που επιβλήθηκε από το καθεστώς Ερντογάν, επέφερε με τη σειρά του σημαντική μείωση στις αφίξεις Τούρκων επισκεπτών στο νησί.

[2] https://www.theguardian.com/world/2016/aug/02/aid-workers-accused-of-trying-to-convert-muslim-refugees-greek-camp-detention-centre-lesvos-christianity

[3] Πίνακες με τους διάφορους εμπλεκόμενους φορείς και οργανώσεις στο πλαίσιο διαχείρισης του μεταναστευτικού στο νησί της Λέσβου και αλλού μπορούν να βρεθούν στον παρακάτω σύνδεσμο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ: http://data.unhcr.org/mediterranean/download.php?id=1939

[4] https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/post/2016/09/21/a-rough-night-protests-for-freedom-moria-on-fire-and-fascist-attacks/

[5] http://www.emprosnet.gr/article/87140-84hronos-pire-oplo-toy-kai-apeilise-metanastes-sti-moria

Δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης / Μπ. Τσιλιανίδης, Δ. Δημτσιάδης / Οκτώβριος 2016

5

.

Αρνούμαστε να υπηρετήσουμε στον ελληνικό στρατό και σε κάθε ένοπλο μηχανισμό του κράτους και του κεφαλαίου και θέλουμε μοιραστούμε με την αγωνιζόμενη κοινότητα της τάξης μας τους λόγους που μας οδήγησαν σε αυτή την επιλογή αλλά και το γιατί την εντάσσουμε μέσα στο συνολικό απελευθερωτικό πρόταγμα για το οποίο παλεύουμε ως εκμεταλλευόμενοι που αγωνίζονται ενάντια στην εκμετάλλευση, ως αναρχικοί. Πολεμάμε αρκετά χρόνια τώρα ενάντια στις αιτίες που προκαλούν τους πολέμους, ενάντια στα κράτη και το κεφάλαιο, συνειδητά στρατευμένοι στην Υπόθεση της χειραφέτησης των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων αυτού του κόσμου και το πρόβλημα μας με τον στρατό, δεν εκκινείται από μία αφηρημένη πασιφιστική διάθεση.

Έχουμε βαθιά πίστη στη δυνατότητα των ανθρώπων να ζήσουν χωρίς πολέμους, να ζήσουν ειρηνικά αναμεταξύ τους και σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται να συμβεί κάτω από την κρατική και καπιταλιστική κυριαρχία. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται να συμβεί όσο οι από τα κάτω αυτού του κόσμου, άνθρωποι κάθε χρώματος, κάθε φυλής, κάθε φύλου δεν αντιληφθούν την κοινή μοίρα που τους επιφυλάσσουν οι δυνάστες τους και δεν ενωθούν για να καταργήσουν κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης, για να πάρουν στα χέρια τους τον έλεγχο των ζωών τους βασιζόμενοι πάνω στις αξίες της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της κοινοκτημοσύνης.

.

Ειρήνη όπως λέμε πόλεμος, πόλεμος όπως λέμε απόλυτη βαρβαρότητα

Βόρεια Αφρική, Ουκρανία και Μέση ανατολή. Παλιότερα παγκόσμιοι πόλεμοι, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Βιετνάμ, Κορέα, Β. Ιρλανδία. Ναπάλμ στον Γράμμο, θάλαμοι αερίων στο Άουσβιτς, “ήπιες” επεμβάσεις με πραξικοπήματα στην Λατινική Αμερική, στην αφρικανική ήπειρο και σε όλο τον κόσμο. Το κεφάλαιο επεκτείνεται, κατακτά, δολοφονεί μαζικά και λεηλατεί τη φύση έχοντας ως εκτελεστικό βραχίονα τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας, που στις περισσότερες περιπτώσεις ακούν στο όνομα ΝΑΤΟ (σε λίγο καιρό πιθανώς και ευρωστρατός).

Για να σταματήσει όμως αυτός ο τεράστιος κύκλος αίματος και για να γίνει το όνειρο ζωή, δεν αρκεί η εναντίωση στους πολέμους μεταξύ των κρατών. Ο πόλεμος άλλωστε δεν είναι παρά μια πιο επικερδής εκδοχή και νοητή συνέχεια της καπιταλιστικής ειρήνης. Τα διαμελισμένα ανθρώπινα σώματα, τα καμένα παιδικά κορμιά, οι κατεστραμμένες πόλεις από τις βόμβες υψηλής τεχνολογίας, κάθε φρικαλεότητα που γίνεται στο όνομα θεών και εθνών εξυπηρετώντας κατ’ ουσίαν μονάχα το κέρδος και την επιρροή των όποιων κεφαλαιοκρατών, αποτελούν εικόνες ενός παρελθόντος και ενός μέλλοντος άμεσα δικού μας, και μάλιστα όχι και τόσο μακρινού. Αλλά είναι και το παρόν μας, επαναλαμβανόμενο και ολοένα και πιο βίαιο, που υπενθυμίζει το ποια είναι η αντίληψη των κυρίαρχων για την αξία που έχει η ζωή μας για αυτούς.

Με τον ίδιο τρόπο που περιμένουν από εμάς να πεθάνουμε σε ένα χαράκωμα όταν αποφασίσουν έναν πόλεμο, περιμένουν από εμάς να μπορούμε να πεθάνουμε, σήμερα και εδώ, σε ένα περιβόητο εργατικό ατύχημα.

Με τον ίδιο τρόπο που έχουν την απαίτηση να κρυώσουμε στο “μέτωπο”, έχουν την απαίτηση να κρυώνουμε, σήμερα και εδώ, επειδή μας κόβουν το ρεύμα.

Με τον ίδιο τρόπο που θα μας ζητήσουν να θυσιαστούμε για το έθνος σε μία σύρραξη με κάποιο γειτονικό κράτος, μας ζητούν να θυσιάσουμε τη ζωή μας, σήμερα και εδώ, για να συνεχίσουν να πλουτίζουν τα αφεντικά μας.

Με τον ίδιο τρόπο που θα μας επιβάλλουν να πυροβολήσουμε τον στρατιώτη από την απέναντι πλευρά, μας επιβάλλουν, σήμερα και εδώ, να σταθούμε απέναντι σε άλλους ανθρώπους της δικιάς μας κοινότητας, μετανάστες, απεργούς,στιγματισμένους ως “ψυχικά άρρωστους”, ομοφυλόφιλους, αγωνιζόμενους.

Με τον ίδιο τρόπο που μας αναγκάζουν να χύσουμε το αίμα μας για τη σημαία τους, με τον ίδιο τρόπο, σήμερα και εδώ, μας αναγκάζουν να χύσουμε τον ιδρώτα μας για την τσέπη τους.

Με το ίδιο θράσος που μας ζητάν να χάσουμε τη σκατοδουλειά που έχουμε (όσοι έχουμε…) για να καταταγούμε και να υπηρετήσουμε το χρέος στη “μητέρα πατρίδα”, με το ίδιο θράσος, σήμερα και εδώ, μας κόβουν τον μισθό για να αποπληρωθεί το χρέος της “μητέρας πατρίδας”.

Με τον ίδιο τρόπο που θεωρούν δεδομένο ότι θα υπακούμε τυφλά τις εντολές τους όσο υπηρετούμε στον στρατό,  προβάλουν σαν μόνη λύση το να υπακούμε τους νόμους που φτιάχτηκαν για να συντηρούν την κυριαρχία τους και για όσους σκεφτούν να την αμφισβητήσουν ή δεν είναι χρήσιμοι για την αναπαραγωγή της επιφυλάσσουν τον αφανισμό τους μέσω των διώξεων, την χρηματική τους αποστράγγιση και τον εγκλεισμό τους σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Την πείνα και το φόβο που προκαλεί ένας πόλεμος, υπάρχουν, σήμερα και εδώ, δίπλα μας, ανάμεσά μας, αρκετοί που τα βιώνουμε και σε κατάσταση ειρήνης.

Είναι η περιβόητη ειρήνη που ευαγγελίζεται η κυριαρχία, είναι η ειρήνη του κεφαλαίου, ένας πόλεμος χαμηλής έντασης που συνεπάγεται την αδιάκοπη επίθεση εναντίον των καταπιεσμένων, την αδιάκοπη υποτίμηση των ζωών μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε από γενιά σε γενιά, αυτή είναι η πραγματικότητα ενάντια στην οποία παλεύουμε, ενάντια στην οποία ο καθένας και η καθεμία αξίζει και πρέπει να παλέψει.

.

“Μα σήμερα δεν έχουμε πόλεμο, δε θα σε διατάξουν να σκοτώσεις κανένα, γιατί δεν πας στον στρατό;”

Ο στρατός δεν έχει σαν μοναδική λειτουργία να πολεμήσει και να δολοφονήσει μαζικά τους “βάρβαρους” των Βαλκανίων, όπως μας σύστησαν στα σχολεία μας, τους γείτονες πληθυσμούς. Η λειτουργία του στρατού ακόμη και σε περιόδους “ειρήνης” είναι συνάμα κατασταλτική και κερδοφόρα για λογαριασμό των κυρίαρχων.

Είναι ο ελληνικός στρατός ένας από τους καλύτερους πελάτες της βιομηχανίας όπλων  και εξοπλιστικών συστημάτων για να “κρατάμε τα σύνορα ασφαλή” την ίδια ώρα που υπάρχει κόσμος που δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες;

Ο ελληνικός στρατός που ονομάζουν χαριτολογώντας “μεγάλο σχολείο”, δεν είναι αυτός που δηλητηριάζει τα μυαλά των νέων ανθρώπων που γλίτωσαν από τα νύχια της εξουσιαστικής και ταξικής εκπαίδευσης και τα γαλουχεί μέσα σε πλαίσια αυστηρής πειθαρχίας, ιεραρχίας, ρατσισμού, ιστορικών ψευδών, πατριαρχίας;

Ο ελληνικός στρατός δεν είναι ο μηχανισμός που έχει στο ενεργητικό του δεκάδες σφαγές αγωνιζόμενων, απεργών, επαναστατών στο νότιο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου; Ποιος μπορεί να επιβάλει τη λήθη για τις απεργίες που κατεστάλησαν με τίμημα αίμα εργατών, για τη Θεσσαλονίκη του 1936, για τη βαρβαρότητα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του εμφυλίου, για τα βασανιστήρια επί χούντας και την σφαγή της 17ης Νοέμβρη του 1973 ;

Ο ελληνικός στρατός δεν είναι υπεύθυνος για τον θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων στην προσπάθεια τους να περάσουν τα σύνορα του “δυτικού κόσμου” για να γλιτώσουν από τους πολέμους και την εξαθλίωση που η ίδια του η ύπαρξη δημιουργεί και μετέπειτα για το  στοίβαγμα όσων τα καταφέρουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ;

Ο ελληνικός στρατός δεν εγκατέστησε για τα συμφέροντα τρίτων την στρατιωτική χούντα του 1967; Για τα συμφέροντα των ίδιων δεν έχει αποστείλει δυνάμεις στην Κορέα και στο Αφγανιστάν και διατηρεί σε διάφορα σημεία της χώρας κρυφές και φανερές βάσεις του ΝΑΤΟ, για να ανεφοδιάζονται τα αεροπλάνα που σπέρνουν το θάνατο στις 4 γωνιές του κόσμου;

Ή μήπως είναι άλλου ευθύνη οι μαζικές δολοφονίες, οι βιασμοί, οι κατεστραμμένες πόλεις για έλληνες και τούρκους, των πολέμων του 1897 και του 1922;

Πιο πρόσφατα, ο στρατός δεν χρησιμοποιείται σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός σε απεργίες οδοκαθαριστών κ.α., αλλά και σαν πάροχος φτηνών εργατικών χεριών (πρόσφατα με την επαναφορά της ΜΟΜΑ) και φορέας απλήρωτης εργασίας (για τους αντιρρησίες συνείδησης και τους πτυχιούχους);

Τα ονόματα των αυτοκτονημένων του ελληνικού στρατού μετράνε στους καταλόγους του ακήρυχτου πολέμου που έχουμε προαναφέρει;

Στο διάολο λοιπόν ο ελληνικός στρατός και οι αλύτρωτοι εθνικοί πόθοι, δημιουργήματα του ντόπιου κεφαλαίου, μαζί με τους στρατούς και τους πόθους των κρατών όλου του κόσμου, δημιουργήματα της κάθε αστικής τάξης.

.

Θάνατος στο θάνατο, από αγάπη για τη ζωή

Ως αναρχικοί με τον αγώνα μας στοχεύουμε στην καταστροφή κράτους και καπιταλισμού, έτσι δεν θα μπορούσαμε παρά να εχθρευόμαστε και τον στρατό, έναν από τους κύριους μηχανισμούς εδραίωσης, συντήρησης και αναπαραγωγής τους. Τώρα λοιπόν που μας καλούν να υπηρετήσουμε αυτόν τον μηχανισμό αποφασίσαμε να πάρουμε μια επιλογή που έχουν πάρει και άλλοι σύντροφοι πριν από εμάς, αυτή της ολικής άρνησης στράτευσης.

Αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως κομμάτι της αγωνιζόμενης κοινότητας της εκμεταλλευόμενης και καταπιεζόμενης τάξης που όπως και οι κυρίαρχοι, δεν έχει συγκεκριμένη καταγωγή και μιλάει όλες τις γλώσσες του κόσμου. Μετράμε σαν δικούς μας νεκρούς όλους τους καταπιεσμένους που ρίχτηκαν στην πρώτη γραμμή των μαχών υπό την απειλή του θανάτου, όλους τους  εκμεταλλευόμενους που πεθαίνουν σε όλο τον κόσμο από τις άθλιες συνθήκες ζωής που προσφέρει η παγκόσμια κυριαρχία κι ακόμη περισσότερο αυτούς που δολοφονήθηκαν αγωνιζόμενοι στις μάχες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Δικιά μας ιστορία είναι η παγκόσμια ιστορία των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων που ύψωσαν μαύρες και κόκκινες σημαίες, δικός μας ύμνος είναι η Διεθνής.  Για αυτούς τους νεκρούς, για αυτήν την ιστορία, αλλά κυρίως για αυτούς και αυτές που ζωντανοί και ζωντανές σήμερα, δεν αντέχουν να ζουν μέσα στην εξαθλίωση, στην ανελευθερία, στην καταπίεση και σηκώνουν το ανάστημα τους απέναντι σε έθνη και αυτοκρατορίες, αξίζει και πρέπει να πολεμήσουμε. Και ξέρουμε καλά πως αυτόν τον πόλεμο δεν θα τον νικήσουμε κλαψουρίζοντας στα αφεντικά και στα κράτη για να μας χαλαρώσουν τις αλυσίδες και παρακαλώντας να αφοπλιστούν η αστυνομία και ο στρατός, αλλά θα τον νικήσουμε με τον μόνο τρόπο που αυτό είναι εφικτό: Με το όπλο στο χέρι, με ένοπλες κοινότητες σε κάθε γωνιά του πλανήτη, που θα επιβάλουν την κάλυψη των δικών μας αναγκών απέναντι στα συμφέροντα των εχθρών μας, που θα επιβάλουν την ελευθερία μας να ζήσουμε μοιραζόμενοι τον κοινωνικό πλούτο απέναντι στην ελευθερία των αφεντικών να μας εκμεταλλεύονται.

Σήμερα, που η παραίτηση, η καρτερικότητα (αλήθεια, για ποιον και για τι;), η ανάθεση, η γκρίνια τρώνε τις σάρκες μας, εμείς λέμε ότι οφείλουμε να στήσουμε σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολή και σχολείο αντιθεσμικές και αντιιεραρχικές οργανώσεις, αναρχικές συλλογικότητες, εργατικά, μαθητικά και φοιτητικά σχήματα, ομάδες άμεσης δράσης, που θα συνθέσουν από κοινού ένα σχέδιο χειραφέτησης, ένα σχέδιο κατάργησης της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης και θα επιταχύνουν την πλημμυρίδα που ακολουθεί την άμπωτη, που θα κάνουν την εξέγερση που έρχεται, νικηφόρα επανάσταση.

.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ,
ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ, ΣΥΝΟΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΥΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

.

Τσιλιανίδης Μπάμπης

Δημτσιάδης Δημήτρης

2/10/2016

Μιλιταρισμός και αντιμιλιταρισμός στην ισραηλινή κοινωνία – Παρασκευή 23/9, ΑΣΟΕΕ, 7μμ

Την Παρασκευή 23 Σεπτέμβρη, στις 7μμ, στην ΑΣΟΕΕ (αίθουσα Αντωνιάδου) θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΣ & ΑΝΤΙΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

η εισήγηση θα γίνει από συντρόφισσα της αναρχοκομμουνιστικής οργάνωσης σε Ισραήλ/Παλαιστίνη Unity  (Ahdut/Wihda)

.

posterunity

.

Λίγα λόγια για τη Unity:

H Unity (Ahdut/Wihda) είναι μια αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/ κατεχόμενη Παλαιστίνη. Δημιουργήθηκε το 2010 ως η πρώτη αναρχο-κομμουνιστική οργάνωση που δραστηριοποιείται μεταξύ του ποταμού Ιορδάνη και τη Μεσόγειο.

Στόχος τους είναι να συνδυάσουν δυνάμεις και να ενώσουν τις προσπάθειες όλων όσων αποζητούν να δημιουργήσουν τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Επιθυμούν να προωθήσουν την επαναστατική διαδικασία εντός της οποίας τα δημοκρατικά συμβούλια και τα συνδικάτα, οι οργανώσεις, οι κομμούνες, οι οργανώσεις φοιτητών, εργατών και δασκάλων θα υιοθετούν την αρχή της αυτοδιαχείρισης, θα απορρίπτουν τον καπιταλισμό και το κράτος και θα τα αντικαθιστούν προς όφελος μιας ελεύθερης κοινωνίας, οργανωμένης στη βάση των κοινών αναγκών.

Καλούν σε αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, την κατοχή και την αποικιοκρατία, το σεξισμό και την πατριαρχία, το ρατσισμό και κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση.

Μέλη της Unity, κατά καιρούς, έχουν επιλέξει την ολική άρνηση στράτευσης προς επίρρωση των σκοπών τους. Για παράδειγμα, το Φλεβάρη του 2016 η Tanya Golan δημοσίευσε την άρνηση της να καταταγεί, αφού στο Ισραήλ η θητεία είναι υποχρεωτική και για τις γυναίκες.

Η διακύρηξη στόχων και αρχών της Unity (αγγλικά)

Η δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης της Tanya Golan (ελληνικά)

.

Λίγα λόγια για την εκδήλωση:

Αφού γίνει μια σύντομη παρουσίαση της Unity, η εισήγηση θα επικεντρωθεί σε ζητήματα όπως: αντιμιλιταρισμός και πασιφισμός, μιλιταρισμός και μαχητικότητα, πολιτική κατάσταση σε Ισραήλ/Παλαιστίνη, πώς ο στρατός παρουσιάζει τον εαυτό του, κανόνες και στατιστικά περί θητείας και μιλιταρισμού, η νεότητα κάτω από την πίεση της γενικής μιλιταριστικής κινητοποίησης, οι διαρκείς πόλεμοι του Ισραήλ – κατοχή, η στάση των αριστερών και των αναρχικών απέναντι στο στρατό, αντιμιλιταρισμός-αντιπολεμικές δραστηριότητες-άρνηση στράτευσης-νομικές συνέπειες-καταστολή κλπ

Ανθρωπισμός χωρίς σύνορα, αλλά με περιφράξεις (Ιούλιος 2016)

Αναδημοσίευση από το blog της ομάδας ενάντια στα κέντρα κράτησης Musaferat:

Η μπροσούρα «ανθρωπισμός χωρίς σύνορα αλλά με περιφράξεις» εκδόθηκε στη Μυτιλήνη τον Ιούλιο του 2016 από την ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης Musaferat (musaferat.espivblogs.net). Μοιράζεται με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με ΜΜΕ και εμπορευματικές διαδικασίες. Αντιθέτως, η χρήση της για τους σκοπούς του κοινωνικού/ταξικού ανταγωνισμού είναι παραπάνω από επιθυμητή.

blackorange-copy-2

Από τον πρόλογο της έκδοσης

…Έτσι και στην περίπτωση του μεταναστευτικού ζητήματος, η ακροβασία ανάμεσα στην «ασφάλεια της Ευρώπης που βάλλεται από τους μετανάστες-εισβολείς» και στην αναγωγή τους σε «θύματα μιας ανθρωπιστικής κρίσης» (και συνεπώς ακούσιους αποδέκτες μιας κάποιας προστασίας) γεννά νέα υποκείμενα προς καταστολή ή εκμετάλλευση. Ένα γνώριμο μοτίβο επαναλαμβάνεται κι εδώ: είτε εγκληματίας/τρομοκράτης/εισβολέας, είτε κακόμοιρο θύμα/επαίτης/παθητικός δέκτης φιλανθρωπικών ενεργειών. Ποτέ όμως ίσος με τους γηγενείς.

Η Λέσβος ως ένα από τα σημαντικότερα σημεία υποδοχής των μεταναστών τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει δει να αναπτύσσονται στα εδάφη της όλοι οι μηχανισμοί υποτίμησης και εξαθλίωσης των πληθυσμών που κατέφθαναν. Από τις εγχώριες και ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις και τα ειδικά σώματα ασφαλείας ως τους κυβερνητικούς και μη φορείς και οργανώσεις που έρχονται να καλύψουν με τον ανθρωπιστικό μανδύα τις θανατοπολιτικές που λαμβάνουν μέρος στα εδάφη της.

…Η παρούσα έκδοση αποτελεί για τη συλλογικότητά μας μέρος της προσπάθειας να αποσαφηνιστούν μία σειρά από ερωτήματα σχετικά με το ρόλο αυτών των οργανώσεων στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Την ίδια στιγμή επιθυμούμε να κοινοποιήσουμε τόσο τη συλλογική όσο και τις προσωπικές εμπειρίες που αποκομίσαμε σε αυτό το πεδίο όλο το προηγούμενο διάστημα.

Για οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με τα περιεχόμενα και τη διανομή της έκδοσης μπορείτε να επικοινωνήσετε στο mail της συλλογικότητας: musaferat@espiv.net

Για να κατεβάσετε ελεύθερα την ηλεκτρονική έκδοση πατήστε εδώ .