Σάββατο 14/10 – Παρέμβαση αντιπληροφόρησης στο κέντρο της Κοζάνης

Το Σάββατο 14 Οκτώβρη, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση αντιπληροφόρησης και αλληλεγγύης σε ολικούς αρνητές στράτευσης και ανυπότακτους, στο κέντρο της Κοζάνης. Περίπου 20 σύντροφοι/ισσες, αλληλέγγυες/οι και ολικοί αρνητές στράτευσης συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης και ακολούθως κινήθηκαν στο εμπορικό κέντρο, σε πλατείες και πεζοδρόμους ολοκληρώνοντας μετά από μιάμιση περίπου ώρα την συλλογική αυτή παρέμβαση. Η παρέμβαση στο κέντρο της πόλης, πραγματοποιήθηκε σε συνέχεια της συγκέντρωσης έξω από το δικαστικό μέγαρο της πόλης που είχε διεξαχθεί την προηγούμενη μέρα (13/10/2017) με αφορμή την εκδίκαση της προσφυγής ολικού αρνητή στράτευσης για το πρόστιμο των 6.000 ευρώ. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης κολλήθηκαν αφίσες ενάντια στην οικονομική καταστολή των ανυπότακτων και των ολικών αρνητών στράτευσης και αφίσες αντιμιλιταριστικού-αντιπολεμικού περιεχομένου, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα και δηλώσεις ολικής άρνησης στράτευσης, πετάχτηκαν τρικάκια και αναρτήθηκαν τρία πανό.
Συνεχίζουμε…

 

Παρασκευή 13/10: Παρέμβαση αλληλεγγύης σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης στα Διοικητικά Δικαστήρια Κοζάνης


Το πρωί της Παρασκευής 13 Οκτώβρη στα Διοικητικά Δικαστήρια της Κοζάνης, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση αλληλεγγύης σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης. Αφορμή, η εκδίκαση της προσφυγής, στο συγκεκριμένο δικαστήριο, του ολικού αρνητή στράτευσης Ζαχαρία Ουσουλτζόγλου ενάντια στο πρόστιμο των 6,000 ευρώ που του έχει επιβληθεί. Για 1μιση ώρα, περίπου 15 συντρόφισσες και σύντροφοι ανέρτησαν πανό αλληλεγγύης, πέταξαν τρικάκια και μοίρασαν εκατοντάδες κείμενα σχετικά με την οικονομική καταστολή της ανυποταξίας.

 

  • Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε στην παρέμβαση:


ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ: Η ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

σχετικά με το πρόστιμο των 6000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης

 

Τα διοικητικά δικαστήρια του ελληνικού κράτους έχουν ξεκινήσει να εκδικάζουν τις προσφυγές κατά του προστίμου των 6000 ευρώ που επιβάλλεται στους ανυπότακτους και φυσικά στους ολικούς αρνητές στράτευσης από το 2011 έως και σήμερα. Οι ατομικές αυτές προσφυγές, εκ μέρους ανυπότακτων και ολικών αρνητών στράτευσης, αφορούν στην προσβολή του προστίμου που τους έχει επιβληθεί, έχοντας κατά μέσο όρο 5 χρόνια αναμονής μέχρι την εκδίκασή τους. Η προβλεπόμενη διαδικασία είναι συνοπτική, χωρίς ακρόαση σε δημόσια δίκη με ακροατήριο, παρά μόνο με μία γραφειοκρατικού τύπου εξέταση φακέλων σε κλειστά γραφεία, ενώ η τελική απόφαση ανακοινώνεται μετά από πολλές εβδομάδες ή μήνες, έξω από την κοινωνική ορατότητα (όπως συμβαίνει εν γένει σε κάθε διοικητικό δικαστήριο). Αυτός είναι άλλωστε ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος «εξετάζει» τις αμέτρητες άλλες υποθέσεις οικονομικής καταστολής και αφαίμαξης των ζωών των υπηκόων του, ιδίως όταν οι τελευταίοι εντάσσονται στα χαμηλότερα κοινωνικά και ταξικά στρώματα.

Η νομική διάσταση των υποθέσεων αυτών, όπου ο νόμος θεωρείται ότι είναι (ή ότι μπορεί να γίνει) αντικειμενικός και δίκαιος, δεν μπορεί παρά να θολώνει τα πραγματικά κοινωνικά τους διακυβεύματα. Ιδίως, σε μία εποχή όπου γίνεται ευρέως αντιληπτό -ακόμα και στους πλέον μετριοπαθείς- ότι οι νόμοι θεσπίζονται και διαμορφώνονται με βάση τις υφιστάμενες σχέσεις κυριαρχίας, εκμετάλλευσης και εξουσίας, και όχι με βάση το οποιοδήποτε κοινό αίσθημα -ή αντίληψη- περί δικαίου. Έτσι, τα διοικητικά δικαστήρια δεν καλούνται τόσο να κρίνουν και να αποφασίσουν «δικαίως» πάνω σε καθεμία ξεχωριστή υπόθεση που αντιμετωπίζουν, αλλά να επικυρώσουν και να εδραιώσουν νομικά τις εκάστοτε πολιτικές και κατασταλτικές μεθοδεύσεις της κυριαρχίας ενάντια στους «από κάτω». Παράλληλα, απονοηματοδοτούν με τη χρήση νομικών ορολογιών το πραγματικό περιεχόμενο της οικονομικής καταστολής, προσδίδοντας μάλιστα στον κάθε ενδιαφερόμενο την ψευδαίσθηση της αμφισβήτησης ή της μεταρρυθμιστικής ελπίδας, ενώ στην ουσία το μόνο που παρέχεται είναι στάχτη στα μάτια των «από κάτω» και προειλημμένες δικαστικές αποφάσεις με αμιγώς πολιτικά και ταξικά κριτήρια.

Άλλωστε, οι ίδιοι νόμοι που επιβάλλουν τα υπέρογκα πρόστιμα είναι αυτοί που κρίνουν την ίδια τους τη νομιμότητα. Οι ίδιοι νόμοι είναι και αυτοί που οδηγούν σε καθημερινή ομηρία και λεηλασία (π.χ. μόνο μέσα στο 2017 διατελέστηκαν κατασχέσεις λογαριασμών, μισθών ή επιδομάτων σε ένα εκατομμύριο φορολογούμενους) εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ως «μικρούς οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου», ενώ ταυτόχρονα οι «μεγάλοι οφειλέτες του δημοσίου», δηλαδή τα αφεντικά, κατά βάση αφήνονται ανέπαφοι ή τελικά… παραγράφονται. Οι ίδιοι νόμοι είναι αυτοί που μπορούν να οδηγήσουν τους «μικρούς οφειλέτες» και τους αρνητές αποπληρωμής των προστίμων μέχρι και σε φυλάκιση, όπως η πρόσφατη περίπτωση ενός άνεργου από την Καλαμάτα που εξαιτίας της άρνησής του στην αποπληρωμή των διοδίων και των λοιπών «νόμιμων κυρώσεων», οδηγήθηκε σε 42 μέρες κανονικής φυλάκισης για λίγες εκατοντάδες ευρώ χρέους.

Η οικονομική καταστολή των ανυπότακτων και των ολικών αρνητών στράτευσης συντελείται μέσω ενός θεσμικού πλέγματος που επιχειρεί να τους φθείρει καθημερινά και αθόρυβα, ενώ δεν θα μπορούσε να σταθεί εάν δεν υπήρχαν οι φορείς και τα πρόσωπα για την υλοποίησή της. Από τους διευθυντές των στρατολογιών (που φροντίζουν να ενημερώνουν συστηματικά το φάκελο του κάθε ανυπότακτου με κλητεύσεις, ανυποταξίες, μηνύσεις, πρόστιμα 6000 ευρώ και συλλήψεις), τους αστυνομικούς των τοπικών τμημάτων (που εκτελούν τις εντολές της στρατολογίας αναζητώντας, ρουφιανεύοντας, τραμπουκίζοντας και συλλαμβάνοντας τους ανυπότακτους), τους διευθυντές των εφοριών και τους υπαλλήλους των δικαστικών τμημάτων (που φροντίζουν -όπως κάθε καλός νταβατζής- για τη βεβαίωση του προστίμου, τις προειδοποιήσεις για αναγκαστικά εισπρακτικά μέτρα και τις κατασχέσεις-δεσμεύσεις προσωπικών λογαριασμών), τις «εκτελεστικές ομάδες» της «υπεράνω όλων» Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (που υποδεικνύουν ως ψηφιακοί ντετέκτιβ ποιοι είναι αυτοί για τους οποίους πρέπει να παρθούν αναγκαστικά εισπρακτικά μέτρα), τους δικαστές των στρατοδικείων (που δικάζουν την ποινική διάσταση της ανυποταξίας), μέχρι τέλος τους δικαστές των διοικητικών δικαστηρίων που ο ρόλος τους δεν είναι άλλος από το να νομιμοποιούν και να επικυρώνουν τα πρόστιμα, ώστε ο κύκλος των διοικητικών προστίμων να συνεχίσει ομαλά και αέναα να καταστέλλει.

Η κυνική κρατική ομολογία για τον εκδικητικό και ποινικό χαρακτήρα των πολλαπλών προστίμων στους ανυπότακτους του ελληνικού στρατού μέσω δημόσιας δήλωσης του ίδιου του πρωθυπουργού (6/4/17, σε ανοιχτή ομιλία στην κομματική του «νεολαία»), αναδεικνύει τη χυδαία υποκρισία της αριστερής διακυβέρνησης που έρχεται πλέον να «καταγγείλει» την «πολλαπλότητα» των προστίμων (μετά από σχεδόν 3 χρόνια αθρόας επιβολής «αριστερών» 6χίλιαρων σε δεκάδες χιλιάδες ανυπότακτους), ώστε να τα μονιμοποιήσει άπαξ και επί της αρχής. Κυρίως όμως, αποδεικνύει με κάθε επισημότητα τον πολιτικό και κατασταλτικό χαρακτήρα του προστίμου έναντι της δήθεν «διοικητικής» φύσης του, ενώ παράλληλα καθιστά σαφές ότι ο θεσμός της δικαιοσύνης δεν υπηρετεί τίποτα άλλο πέρα από την εκάστοτε κατασταλτική στρατηγική. Τα διοικητικά δικαστήρια δεν είναι παρά ένα ακόμα πλοκάμι στο σώμα της οικονομικής καταστολής, το οποίο επικοινωνεί και συνεργάζεται άριστα με τα υπόλοιπα θεσμικά-κατασταλτικά εργαλεία του κράτους και τρέφεται με το χρήμα (και πολλές φορές το αίμα) των από κάτω, των απόκληρων, των καταπιεσμένων, των ανυπότακτων. Ανθρώπων που ενώ απλά αρνήθηκαν να ενταχθούν στο στρατό και να γίνουν δολοφόνοι στις υπηρεσίες του κράτους, θα σέρνουν για όλη τους τη ζωή ένα δυσβάσταχτο χρέος, πλέον και με το κύρος ενός διοικητικού δικαστή.

Κανένα διοικητικό μέτρο, κανένα εκδικητικό πρόστιμο, καμία κατασταλτική μεθόδευση δεν μπορεί να αποκρύψει το πασιφανές: η οικονομική καταστολή των ανυπότακτων είναι η εκδικητικότητα μίας ολοένα και πιο στρατιωτικοποιημένης συστημικής στροφής, την οποία παίρνει ενεργά και το ελληνικός κράτος και ο στρατός. Μίας αποπνικτικής επιστροφής της αρβύλας, της σημαίας, των εθνικισμών και των φυλετισμών, του πολέμου και των πυρηνικών απειλών, των φρακτών και των κλειστών συνόρων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της κοινωνικής εκπειθάρχισης στις εξουσιαστικές προσταγές. Από τις εμπόλεμες και ρημαγμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής (από τα δυτικά κράτη, τα ντόπια καθεστώτα και τις θρησκόληπτες ανταγωνιστικές και εναλλακτικές εκδοχές τους), τις χιλιάδες των πνιγμένων/δολοφονημένων στα θαλάσσια/χερσαία σύνορα των «ανεπτυγμένων» κρατών, τη φυσικοποίηση ενός πυρηνικού (ή όποιου άλλου) πολέμου με επίκεντρο τον μιλιταριστικό επικοινωνιακό τσαρλατανισμό των ηγετών των Η.Π.Α. και της Β. Κορέας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξαίρεσης εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων/μεταναστών στην Ε.Ε. (εκατομμυρίων παγκοσμίως), τους αναδυόμενους εθνικισμούς (όπως στην κάθε Καταλονία), την επανεμφάνιση του φυλετισμού με θεσμικούς θώκους (όπως στις κάθε Η.Π.Α. και στην κάθε Γερμανία). Από τη στρατιωτική διαχείριση των προσφύγων/μεταναστών στο ελληνικό κράτος, την επανεμφάνιση του ελληνικού στρατού ως «προστάτη της κοινωνικής ομαλότητας» (δηλαδή, ως προστάτη του δόγματος της «ασφάλειας») και ως «κοινωνικού λειτουργού» (δηλαδή, ως κατασταλτικού μηχανισμού), τον εθνοκεντρισμό και τον εθνικισμό που διαχέεται σκοπίμως στα χρόνια της «κρίσης», τους εθνικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στα Βαλκάνια αλλά και τη Μεσόγειο των Α.Ο.Ζ. και της «Ευρώπης-Φρούριο» όπου επενδύει και ενισχύει το ελληνικό κράτος, μέχρι και τη διάχυση του μιλιταρισμού -μαζί με τη (νεο)ναζιστική εκδοχή του- ως αγωγή, ιδεολογία και θεσμικό/κοινοβουλευτικό εταίρο. Μίας στρατιωτικοποίησης που ορθώνεται ενάντια στις κοινωνικές εξεγέρσεις που ξεσπούν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, στους ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες για την κατάκτηση της ελευθερίας, στις κοινωνικές αντιστάσεις ενάντια σε κάθε εξουσία, στην ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων και σε κάθε έννοια αλληλεγγύης.

Η ολική άρνηση στράτευσης, ως στάση ζωής και ως επιλογή αγώνα, στέκεται απέναντι στο δολοφονικό μηχανισμό του στρατού και τις ιδεολογικές/κατασταλτικές του απολήξεις, αντιστέκεται ευπρόσωπα και δημόσια σε κάθε μιλιταριστική προβιά που φορά το κράτος για να κατισχύσει στις ζωές μας, αρνείται να διαπραγματευτεί την πληρωμή του όποιου προστίμου επιχειρεί να πλήξει και να απονοηματοδοτήσει τα περιεχόμενά της. Οι προσφυγές αναδεικνύουν μια ακόμα αιχμή, ένα ακόμα πεδίο στο οποίο αποτυπώνεται η συνολική κατασταλτική στρατηγική του κράτους και των μηχανισμών του, ενώ φυσικά φανερώνουν το ρόλο της δικαστικής εξουσίας και των διοικητικών δικαστηρίων στη διαιώνιση και την κατοχύρωση της -αρχικά οικονομικής αλλά εντέλει ωμής- καταστολής. Μια κατασταλτική πρακτική που θα φυσικοποιείται και θα διευρύνεται σε όσους/ες αρνούνται να δουν το παράλογο ως λογικό, που θα τιμωρεί όσους/ες αντιστέκονται απέναντι στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα, που θα διευρύνει την οικονομική ομηρία και την εξόντωση σε όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες.

Απέναντι στην οικονομική καταστολή και τρομοκρατία, στα πρόστιμα των 6000 ευρώ και τις συνέπειές τους, απέναντι στις επαναλαμβανόμενες διώξεις και τα αυτόφωρα, απέναντι στην προετοιμασία της πολεμικής μηχανής σε όλο τον κόσμο, να αντιτάξουμε έναν κόσμο ανεξούσιο, ελεύθερο και αυτοοργανωμένο, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, χωρίς κράτη, έθνη και πατρίδες. Απέναντι στις παλιές και νέες μεθοδεύσεις της καταστολής, να σταθούμε δίπλα σε όσους/ες αγωνίζονται, να σταθούμε δίπλα ο ένας στην άλλη.

Ούτε βήμα πίσω…

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, Η ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ, ΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)

olikiarnisi.espivblogs.net

Οκτώβρης 2017

Διοικητικά Δικαστήρια: Η κατακλείδα της οικονομικής καταστολής (Οκτώβρης 2017)

 

Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

 

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ: Η ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

σχετικά με το πρόστιμο των 6000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης

 

Τα διοικητικά δικαστήρια του ελληνικού κράτους έχουν ξεκινήσει να εκδικάζουν τις προσφυγές κατά του προστίμου των 6000 ευρώ που επιβάλλεται στους ανυπότακτους και φυσικά στους ολικούς αρνητές στράτευσης από το 2011 έως και σήμερα. Οι ατομικές αυτές προσφυγές, εκ μέρους ανυπότακτων και ολικών αρνητών στράτευσης, αφορούν στην προσβολή του προστίμου που τους έχει επιβληθεί, έχοντας κατά μέσο όρο 5 χρόνια αναμονής μέχρι την εκδίκασή τους. Η προβλεπόμενη διαδικασία είναι συνοπτική, χωρίς ακρόαση σε δημόσια δίκη με ακροατήριο, παρά μόνο με μία γραφειοκρατικού τύπου εξέταση φακέλων σε κλειστά γραφεία, ενώ η τελική απόφαση ανακοινώνεται μετά από πολλές εβδομάδες ή μήνες, έξω από την κοινωνική ορατότητα (όπως συμβαίνει εν γένει σε κάθε διοικητικό δικαστήριο). Αυτός είναι άλλωστε ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος «εξετάζει» τις αμέτρητες άλλες υποθέσεις οικονομικής καταστολής και αφαίμαξης των ζωών των υπηκόων του, ιδίως όταν οι τελευταίοι εντάσσονται στα χαμηλότερα κοινωνικά και ταξικά στρώματα.

Η νομική διάσταση των υποθέσεων αυτών, όπου ο νόμος θεωρείται ότι είναι (ή ότι μπορεί να γίνει) αντικειμενικός και δίκαιος, δεν μπορεί παρά να θολώνει τα πραγματικά κοινωνικά τους διακυβεύματα. Ιδίως, σε μία εποχή όπου γίνεται ευρέως αντιληπτό -ακόμα και στους πλέον μετριοπαθείς- ότι οι νόμοι θεσπίζονται και διαμορφώνονται με βάση τις υφιστάμενες σχέσεις κυριαρχίας, εκμετάλλευσης και εξουσίας, και όχι με βάση το οποιοδήποτε κοινό αίσθημα -ή αντίληψη- περί δικαίου. Έτσι, τα διοικητικά δικαστήρια δεν καλούνται τόσο να κρίνουν και να αποφασίσουν «δικαίως» πάνω σε καθεμία ξεχωριστή υπόθεση που αντιμετωπίζουν, αλλά να επικυρώσουν και να εδραιώσουν νομικά τις εκάστοτε πολιτικές και κατασταλτικές μεθοδεύσεις της κυριαρχίας ενάντια στους «από κάτω». Παράλληλα, απονοηματοδοτούν με τη χρήση νομικών ορολογιών το πραγματικό περιεχόμενο της οικονομικής καταστολής, προσδίδοντας μάλιστα στον κάθε ενδιαφερόμενο την ψευδαίσθηση της αμφισβήτησης ή της μεταρρυθμιστικής ελπίδας, ενώ στην ουσία το μόνο που παρέχεται είναι στάχτη στα μάτια των «από κάτω» και προειλημμένες δικαστικές αποφάσεις με αμιγώς πολιτικά και ταξικά κριτήρια.

Άλλωστε, οι ίδιοι νόμοι που επιβάλλουν τα υπέρογκα πρόστιμα είναι αυτοί που κρίνουν την ίδια τους τη νομιμότητα. Οι ίδιοι νόμοι είναι και αυτοί που οδηγούν σε καθημερινή ομηρία και λεηλασία (π.χ. μόνο μέσα στο 2017 διατελέστηκαν κατασχέσεις λογαριασμών, μισθών ή επιδομάτων σε ένα εκατομμύριο φορολογούμενους) εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ως «μικρούς οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου», ενώ ταυτόχρονα οι «μεγάλοι οφειλέτες του δημοσίου», δηλαδή τα αφεντικά, κατά βάση αφήνονται ανέπαφοι ή τελικά… παραγράφονται. Οι ίδιοι νόμοι είναι αυτοί που μπορούν να οδηγήσουν τους «μικρούς οφειλέτες» και τους αρνητές αποπληρωμής των προστίμων μέχρι και σε φυλάκιση, όπως η πρόσφατη περίπτωση ενός άνεργου από την Καλαμάτα που εξαιτίας της άρνησής του στην αποπληρωμή των διοδίων και των λοιπών «νόμιμων κυρώσεων», οδηγήθηκε σε 42 μέρες κανονικής φυλάκισης για λίγες εκατοντάδες ευρώ χρέους.

Η οικονομική καταστολή των ανυπότακτων και των ολικών αρνητών στράτευσης συντελείται μέσω ενός θεσμικού πλέγματος που επιχειρεί να τους φθείρει καθημερινά και αθόρυβα, ενώ δεν θα μπορούσε να σταθεί εάν δεν υπήρχαν οι φορείς και τα πρόσωπα για την υλοποίησή της. Από τους διευθυντές των στρατολογιών (που φροντίζουν να ενημερώνουν συστηματικά το φάκελο του κάθε ανυπότακτου με κλητεύσεις, ανυποταξίες, μηνύσεις, πρόστιμα 6000 ευρώ και συλλήψεις), τους αστυνομικούς των τοπικών τμημάτων (που εκτελούν τις εντολές της στρατολογίας αναζητώντας, ρουφιανεύοντας, τραμπουκίζοντας και συλλαμβάνοντας τους ανυπότακτους), τους διευθυντές των εφοριών και τους υπαλλήλους των δικαστικών τμημάτων (που φροντίζουν -όπως κάθε καλός νταβατζής- για τη βεβαίωση του προστίμου, τις προειδοποιήσεις για αναγκαστικά εισπρακτικά μέτρα και τις κατασχέσεις-δεσμεύσεις προσωπικών λογαριασμών), τις «εκτελεστικές ομάδες» της «υπεράνω όλων» Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (που υποδεικνύουν ως ψηφιακοί ντετέκτιβ ποιοι είναι αυτοί για τους οποίους πρέπει να παρθούν αναγκαστικά εισπρακτικά μέτρα), τους δικαστές των στρατοδικείων (που δικάζουν την ποινική διάσταση της ανυποταξίας), μέχρι τέλος τους δικαστές των διοικητικών δικαστηρίων που ο ρόλος τους δεν είναι άλλος από το να νομιμοποιούν και να επικυρώνουν τα πρόστιμα, ώστε ο κύκλος των διοικητικών προστίμων να συνεχίσει ομαλά και αέναα να καταστέλλει.

Η κυνική κρατική ομολογία για τον εκδικητικό και ποινικό χαρακτήρα των πολλαπλών προστίμων στους ανυπότακτους του ελληνικού στρατού μέσω δημόσιας δήλωσης του ίδιου του πρωθυπουργού (6/4/17, σε ανοιχτή ομιλία στην κομματική του «νεολαία»), αναδεικνύει τη χυδαία υποκρισία της αριστερής διακυβέρνησης που έρχεται πλέον να «καταγγείλει» την «πολλαπλότητα» των προστίμων (μετά από σχεδόν 3 χρόνια αθρόας επιβολής «αριστερών» 6χίλιαρων σε δεκάδες χιλιάδες ανυπότακτους), ώστε να τα μονιμοποιήσει άπαξ και επί της αρχής. Κυρίως όμως, αποδεικνύει με κάθε επισημότητα τον πολιτικό και κατασταλτικό χαρακτήρα του προστίμου έναντι της δήθεν «διοικητικής» φύσης του, ενώ παράλληλα καθιστά σαφές ότι ο θεσμός της δικαιοσύνης δεν υπηρετεί τίποτα άλλο πέρα από την εκάστοτε κατασταλτική στρατηγική. Τα διοικητικά δικαστήρια δεν είναι παρά ένα ακόμα πλοκάμι στο σώμα της οικονομικής καταστολής, το οποίο επικοινωνεί και συνεργάζεται άριστα με τα υπόλοιπα θεσμικά-κατασταλτικά εργαλεία του κράτους και τρέφεται με το χρήμα (και πολλές φορές το αίμα) των από κάτω, των απόκληρων, των καταπιεσμένων, των ανυπότακτων. Ανθρώπων που ενώ απλά αρνήθηκαν να ενταχθούν στο στρατό και να γίνουν δολοφόνοι στις υπηρεσίες του κράτους, θα σέρνουν για όλη τους τη ζωή ένα δυσβάσταχτο χρέος, πλέον και με το κύρος ενός διοικητικού δικαστή.

Κανένα διοικητικό μέτρο, κανένα εκδικητικό πρόστιμο, καμία κατασταλτική μεθόδευση δεν μπορεί να αποκρύψει το πασιφανές: η οικονομική καταστολή των ανυπότακτων είναι η εκδικητικότητα μίας ολοένα και πιο στρατιωτικοποιημένης συστημικής στροφής, την οποία παίρνει ενεργά και το ελληνικός κράτος και ο στρατός. Μίας αποπνικτικής επιστροφής της αρβύλας, της σημαίας, των εθνικισμών και των φυλετισμών, του πολέμου και των πυρηνικών απειλών, των φρακτών και των κλειστών συνόρων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της κοινωνικής εκπειθάρχισης στις εξουσιαστικές προσταγές. Από τις εμπόλεμες και ρημαγμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής (από τα δυτικά κράτη, τα ντόπια καθεστώτα και τις θρησκόληπτες ανταγωνιστικές και εναλλακτικές εκδοχές τους), τις χιλιάδες των πνιγμένων/δολοφονημένων στα θαλάσσια/χερσαία σύνορα των «ανεπτυγμένων» κρατών, τη φυσικοποίηση ενός πυρηνικού (ή όποιου άλλου) πολέμου με επίκεντρο τον μιλιταριστικό επικοινωνιακό τσαρλατανισμό των ηγετών των Η.Π.Α. και της Β. Κορέας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξαίρεσης εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων/μεταναστών στην Ε.Ε. (εκατομμυρίων παγκοσμίως), τους αναδυόμενους εθνικισμούς (όπως στην κάθε Καταλονία), την επανεμφάνιση του φυλετισμού με θεσμικούς θώκους (όπως στις κάθε Η.Π.Α. και στην κάθε Γερμανία). Από τη στρατιωτική διαχείριση των προσφύγων/μεταναστών στο ελληνικό κράτος, την επανεμφάνιση του ελληνικού στρατού ως «προστάτη της κοινωνικής ομαλότητας» (δηλαδή, ως προστάτη του δόγματος της «ασφάλειας») και ως «κοινωνικού λειτουργού» (δηλαδή, ως κατασταλτικού μηχανισμού), τον εθνοκεντρισμό και τον εθνικισμό που διαχέεται σκοπίμως στα χρόνια της «κρίσης», τους εθνικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στα Βαλκάνια αλλά και τη Μεσόγειο των Α.Ο.Ζ. και της «Ευρώπης-Φρούριο» όπου επενδύει και ενισχύει το ελληνικό κράτος, μέχρι και τη διάχυση του μιλιταρισμού -μαζί με τη (νεο)ναζιστική εκδοχή του- ως αγωγή, ιδεολογία και θεσμικό/κοινοβουλευτικό εταίρο. Μίας στρατιωτικοποίησης που ορθώνεται ενάντια στις κοινωνικές εξεγέρσεις που ξεσπούν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, στους ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες για την κατάκτηση της ελευθερίας, στις κοινωνικές αντιστάσεις ενάντια σε κάθε εξουσία, στην ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων και σε κάθε έννοια αλληλεγγύης.

Η ολική άρνηση στράτευσης, ως στάση ζωής και ως επιλογή αγώνα, στέκεται απέναντι στο δολοφονικό μηχανισμό του στρατού και τις ιδεολογικές/κατασταλτικές του απολήξεις, αντιστέκεται ευπρόσωπα και δημόσια σε κάθε μιλιταριστική προβιά που φορά το κράτος για να κατισχύσει στις ζωές μας, αρνείται να διαπραγματευτεί την πληρωμή του όποιου προστίμου επιχειρεί να πλήξει και να απονοηματοδοτήσει τα περιεχόμενά της. Οι προσφυγές αναδεικνύουν μια ακόμα αιχμή, ένα ακόμα πεδίο στο οποίο αποτυπώνεται η συνολική κατασταλτική στρατηγική του κράτους και των μηχανισμών του, ενώ φυσικά φανερώνουν το ρόλο της δικαστικής εξουσίας και των διοικητικών δικαστηρίων στη διαιώνιση και την κατοχύρωση της -αρχικά οικονομικής αλλά εντέλει ωμής- καταστολής. Μια κατασταλτική πρακτική που θα φυσικοποιείται και θα διευρύνεται σε όσους/ες αρνούνται να δουν το παράλογο ως λογικό, που θα τιμωρεί όσους/ες αντιστέκονται απέναντι στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα, που θα διευρύνει την οικονομική ομηρία και την εξόντωση σε όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες.

Απέναντι στην οικονομική καταστολή και τρομοκρατία, στα πρόστιμα των 6000 ευρώ και τις συνέπειές τους, απέναντι στις επαναλαμβανόμενες διώξεις και τα αυτόφωρα, απέναντι στην προετοιμασία της πολεμικής μηχανής σε όλο τον κόσμο, να αντιτάξουμε έναν κόσμο ανεξούσιο, ελεύθερο και αυτοοργανωμένο, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, χωρίς κράτη, έθνη και πατρίδες. Απέναντι στις παλιές και νέες μεθοδεύσεις της καταστολής, να σταθούμε δίπλα σε όσους/ες αγωνίζονται, να σταθούμε δίπλα ο ένας στην άλλη.

Ούτε βήμα πίσω…

 

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, Η ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ, ΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)

olikiarnisi.espivblogs.net

Οκτώβρης 2017

Παρέμβαση στη Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω για την οικονομική καταστολή των ολικών αρνητών στράτευσης και της ανυποταξίας (9/10)

Το πρωί της Δευτέρας 9 Οκτώβρη, 30 σύντροφοι/ισσες, ολικοί αρνητές στράτευσης και αλληλέγγυοι/ες, πραγματοποίησαν παρέμβαση αλληλεγγύης στη Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω (και τοπικό παράρτημα της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων), σχετικά με τα διοικητικά πρόστιμα σε ολικούς αρνητές στράτευσης και σε ανυπότακτους τα οποία βεβαιώνουν και συνυπογράφουν οι διευθυντές των αρμόδιων Δ.Ο.Υ., σχετικά με τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης (κατασχέσεις λογαριασμών μισθοδοσίας, επιδομάτων, επιστροφών φόρων κτλ) που επιβάλλουν τα δικαστικά τμήματα των αρμόδιων Δ.Ο.Υ. προς όσους ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης αρνούνται την αποπληρωμή του προστίμου και της «οφειλής», όπως επίσης και σχετικά με τα νέα μοντέλα οικονομικής καταστολής ενάντια σε κοινωνικούς/ταξικούς αγώνες.

Η παρέμβαση ξεκίνησε από τις γειτονιές του Αιγάλεω με αφισοκόλληση, μοίρασμα πόρτα-πόρτα και χέρι-χέρι κειμένων αντιπληροφόρησης, δηλώσεων ολικής άρνησης στράτευσης (1 , 2), αναγραφή συνθημάτων και στένσιλ και συνεχίστηκε για περίπου μισή ώρα στο κτίριο της Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω. Έξω από το κτίριο αναρτήθηκε πανό ενάντια στην οικονομική καταστολή, πετάχτηκαν τρικάκια και γράφτηκαν αντιμιλιταριστικά συνθήματα. Μέσα στο κτίριο πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με μοίρασμα κειμένων αντιπληροφόρησης στον κόσμο και στους υπαλλήλους, αναδεικνύοντας τον ρόλο των αρμόδιων υπηρεσιών, καθώς και της διεύθυνσης της Δ.Ο.Υ. στην οικονομική καταστολή ολικών αρνητών στράτευσης και ανυπότακτων, καθ’ υπόδειξη και σε αγαστή συνεργασία με τις κατά τόπους στρατολογίες. Για άλλη μια φορά, οι ανεύθυνοι-υπεύθυνοι της διοίκησης οχυρώθηκαν πίσω από μια φαντασιακή διοικητική αορατότητα, πίσω από νόμους και διατάγματα, «εκτελεστικές αρμοδιότητες» και λοιπά βαρετά ευφυολογήματα,  την ίδια στιγμή που είναι οι ίδιοι και οι ίδιες που βάζουν  τις υπογραφές τους  για τα πρόστιμα των 6.000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης, βεβαιώνοντας στα φορολογικά μητρώα τα παραγγέλματα των στρατολόγων, την ίδια στιγμή που είναι οι ίδιοι και οι ίδιες που προχωρούν σε κατασχέσεις λογαριασμών και επιδομάτων.

Να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή. Η ενεργητική διοικητική συμμετοχή στο οποιοδήποτε κατασταλτικό έργο αποτελεί συνώνυμο της παραγωγής του. Η ευθύνη που φέρουν οι διευθυντές και οι διευθύντριες των ευαγών αυτών ιδρυμάτων στην υποθήκευση των ζωών μας αποτελεί ευθύνη αντίστοιχη με αυτούς που νομοθετούν, στοχοποιούν και αλληλογραφούν για την επιβολή, τη βεβαίωση και την επικύρωση των προστίμων. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το μέτρο αυτό (του προστίμου των 6.000 ευρώ και των συνεπακόλουθων κατασχέσεων σε λογαριασμούς  μισθοδοσίας και επιδόματα) αποτελεί τη συνέχεια μιας σειράς άλλων κατασταλτικών εργαλείων του ελληνικού κράτους και των εκτελεστών του. Την όποια προσπάθεια επιθετικότητας και προκλητικότητας της διευθύντριας της Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω κατά τη διάρκεια της παρέμβασης, την κρατάμε ως δείγμα αδυναμίας των εκπροσώπων του κρατικού μηχανισμού να υπερασπιστούν τις επιλογές τους κοινωνικά και απέναντι στους ίδιους τους αγωνιζόμενους/ες τους οποίους και καταστέλλουν, απέναντι στους ίδιους τους υπηκόους που ξεζουμίζουν.

Η παρέμβαση συνεχίστηκε σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες του Αιγάλεω με συλλογικό μοίρασμα εκατοντάδων κειμένων και δηλώσεων ολικών αρνητών στράτευσης, τρικάκια, αφισοκόλληση αντιμιλιταριστικού και αντικατασταλτικού περιεχομένου, στένσιλ και συνθήματα. Αναρτήθηκαν δύο πανό σε κεντρικά σημεία του Αιγάλεω ενώ η παρέμβαση ολοκληρώθηκε στον σταθμό του μετρό.

Αυτόφωρα, διώξεις και πρόστιμα για την ανυποταξία, αυτός είναι ο στρατός και η εφορία.

Συνεχίζουμε…

 

Ιωάννινα: 7ο Αντιμιλιταριστικό Διήμερο – 8/9 Σεπτέμβρη 2017

Αναδημοσίευση από το blog του Ξυπόλυτου Τάγματος:

«Πληθυσμοί στο Στόχαστρο»: Εκδήλωση-Συζήτηση στο ZAD στη βορειοδυτική Γαλλία

Την Κυριακή 27 Αυγούστου στην βιβλιοθήκη Le Taslu στην περιοχή ZAD της βορειοδυτικής Γαλλίας θα πραγματοποιηθεί ολοήμερη εκδήλωση-συζήτηση (10πμ – 6μμ) γύρω από την έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» με την παρουσία συντρόφων/ισσων της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης.

Το ZAD -παραλλαγή του κυριαρχικού αναπτυξιακού όρου “ Zone d’Aménagement Différé” (Αναβληθείσα Ζώνη Σχεδίασης) σε Zone À Défendre (Ζώνη προς Υπεράσπιση)- με τα λόγια της ιστοσελίδας της κατειλημμένης περιοχής: «…είναι ένα μέρος της επαρχίας κοντά στη Νάντη της Γαλλίας, το οποίο σύμφωνα με αυτούς-που-αποφασίζουν θα έπρεπε να κάνει χώρο για έναν διεθνή αερολιμένα.

Το κατασκευαστικό τους σχέδιο «Μεγάλη Δύση» είναι μία οικονομική πλατφόρμα διεθνούς σημασίας που εκτείνεται από τη Νάντη στο Saint-Nazaire, η οποία θα σχηματίσει μία ενιαία, τεράστια μητρόπολη. Η εκπλήρωση αυτού του σχεδίου σημαίνει την κατοχή του ουρανού, της θάλασσας και της γης, αντικαθιστώντας το τωρινό αεροδρόμιο στη Νάντη με ένα καινούριο στη Notre-Dame-des-Landes, αλλά επίσης και επεκτείνοντας το λιμάνι στο Saint-Nazaire και κατασκευάζοντας νέους δρόμους και λεωφόρους-εθνικές οδούς…

Οι στόχοι μας, ερχόμενοι/ες να ζήσουμε εδώ στο προτεινόμενο μέρος του αεροδρομίου, είναι πολλοί: να ζήσουμε σε μία περιοχή αντίστασης, όπου μπορούμε να είμαστε κοντά σε όσους/ες αντιτίθενται στο σχέδιο εδώ και 40 χρόνια και να έχουμε τη δύναμη να δράσουμε όταν το έργο ξεκινήσει. Να χρησιμοποιήσουμε εγκαταλελειμμένα μέρη προκειμένου να μάθουμε να ζούμε από κοινού, να οργώσουμε τη γη και να γίνουμε πιο αυτονομημένοι από το καπιταλστικό σύστημα.»

Ακολουθεί η αφίσα και η μετάφραση του καλέσματος της εκδήλωσης:

 

Συζήτηση για την κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα και παρουσίαση του βιβλίου «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο»

Κυριακή 27 Αυγούστου – από τις 10πμ έως τις 6μμ

(με συλλογική κουζίνα το μεσημέρι και χαλαρή συνεύρεση το απόγευμα)

Από το 2015, η «μεταναστευτική κρίση» ακούγεται παντού. Χρειάζεται να κατανοήσουμε αυτήν τη στιγμή, χωρίς να υποπέσουμε στη μιντιακή πλειοδοσία: η μετανάστευση δεν είναι ένα νέο φαινόμενο, αλλά έχει μία ιδιαίτερη σημασία λόγω των επαναστάσεων στις χώρες του Μαγκρέμπ, του πολέμου στη Συρία και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, που συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στον εκτοπισμό πολλών ανθρώπων και στο μερικό άνοιγμα συγκεκριμένων συνόρων. Πάνω απ ‘όλα, η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών έχει γίνει ένα σημαντικό πολιτικό και οικονομικό ζήτημα σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την άνοιξη του 2016, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Τουρκία υπέγραψαν συμφωνία, η οποία εμπεριέχει ειδικά ότι όλοι οι «νέοι παράνομοι μετανάστες» που θα φθάνουν στην Ελλάδα θα επαναπροωθούνται στην Τουρκία: ο έλεγχος των πληθυσμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο ξεπέρασε ένα σημαντικό κατώφλι, πέραν του οποίου οι μετανάστες μετατρέπονται ρητά σε ένα είδος διπλωματικού νομίσματος. Όταν φτάνουν στα ελληνικά νησιά, τοποθετούνται αμέσως σε κέντρα, όπου ενημερώνονται για την επιστροφή τους στην Τουρκία. Το σύμφωνο μετανάστευσης απαιτεί επίσης από την Τουρκία να «λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να αποτραπούν οι περαιτέρω οδοί παράνομης μετανάστευσης – θαλάσσιες ή χερσαίες – ώστε να μην είναι προσβάσιμα τα εδάφη με κατεύθυνση την Ε.Ε. Σε αντάλλαγμα, η ΕΕ δεσμεύεται να προσφέρει οικονομική βοήθεια ύψους τριών δισεκατομμυρίων ευρώ, ανανεώσιμη μόλις εξαντληθεί.

Σε λίγα χρόνια, τα σύνορα διαφόρων χωρών της Ευρώπης έχουν ενισχυθεί και επιπλέον έχουν γίνει αδιάβατα σε ορισμένα σημεία. Στην Ουγγαρία, μετά την κατασκευή ενός δεύτερου φράχτη και την αύξηση του αριθμού των συνοριοφυλάκων, ένας νόμος που ψηφίστηκε την άνοιξη επιτρέπει τη συστηματική κράτηση όλων των αιτούντων άσυλο στο έδαφός της.

Ο κλοιός στενεύει, οι μετανάστες έχουν εγκλωβιστεί σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ελλάδα ή η Σερβία. Νέα στρατόπεδα δημιουργούνται, κέντρα παραμονής για αιτήσεις ασύλου, αλλά και εργαστήρια διαχείρισης και καταστολής του πληθυσμού. Στην Ελλάδα, αυτά τα στρατόπεδα έχουν γίνει ένας πολύ κερδοφόρος οικονομικός τομέας: στο πλαίσιο της κρίσης, οι πολυάριθμες ΜΚΟ που ασχολούνται με τους μετανάστες συνιστούν μία στήριξη στην ανεργία. Στη Λέσβο, για παράδειγμα, η «μεταναστευτική κρίση» έχει «προσφέρει» θέσεις εργασίας στο μισό πληθυσμό. ΜΚΟ οργανώνουν την κοινωνική ειρήνη χωρίς την επιβολή και το γκλομπ. Και αν από τη μία πλευρά αποτελούν έναν πραγματικό τρόπο με τον οποίο πράττει κανείς, από την άλλη αποτελούν έναν τρόπο για να καταστραφούν όλες οι δυνατότητες αυτοοργάνωσης ή εξέγερσης των μεταναστών και όσων τους στηρίζουν.

Αυτά τα στρατόπεδα, ως επί το πλείστον ανοικτά για τους κατοίκους τους, αλλά κλειστά σε οποιονδήποτε άλλον πέραν από ΜΚΟ, τα διαχειρίζεται το Υπουργείο Άμυνας, και συνεπώς ένα μέρος του στρατού. Στην Ελλάδα, η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική και ένας αριθμός όσων υπηρετούν τη θητεία τους περνάνε από αυτά τα στρατόπεδα. Το κίνημα των αρνητών στράτευσης που έχει διαμορφωθεί εδώ και αρκετά χρόνια αντιμετωπίζει έτσι νέα ερωτήματα: η στρατιωτικοποίηση και ο έλεγχος των μεταναστών δεν μπορεί πλέον να θεωρείται και να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης συναντήθηκε με την ομάδα της Μυτιλήνης που αγωνίζεται ενάντια στα κέντρα κράτησης, «Musaferat»: μαζί έχουν γράψει ένα βιβλίο που δίνει μια εικόνα για τις συνέπειες της κρίσης της μετανάστευσης στην Ελλάδα , το ρόλο των ΜΚΟ, τη νέα οικονομική αγορά που διαμορφώνεται από τη μετανάστευση: «…η παρούσα έκδοση δεν επιδιώκει μια ακόμα ανάλυση της περίφημης «προσφυγικής κρίσης», που φάνηκε να πέφτει «από τον ουρανό στα κεφάλια μας» τον τελευταίο χρόνο, μετασχηματίζοντας όχι μόνο την κεντρική πολιτική ατζέντα και την ανθρωπογεωγραφία του χάρτη της Ελλάδας, αλλά και τον χάρτη των αντιστάσεων σε αυτή. Επιδιώκει να ανοίξει δημόσια τη συζήτηση για τα αποτελέσματα αυτής της στρατιωτικο/κατασταλτικής διαχείρισης, να αναδείξει τι πραγματικά είναι ο μιλιταρισμός, όχι ως παρεκκλίνουσα ιδεολογία του αστικού πολιτισμού αλλά ως δομικό του κομμάτι […]».

 

Από τις 10πμ έως τη 1μμ:

  • Οδοιπορικό στην Ευρώπη για την κατάσταση των μεταναστών
  • Η κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα και οι σχεδιασμοί στρατιωτικοποίησης
  • Οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Ε.Ε. και της Ελλάδας

Από τη 1μμ έως τις 2μμ: συλλογική κουζίνα

Από τις 2μμ έως τις 6μμ:

  • Στρατιωτικοποίηση
  • Η Ολική Άρνηση Στράτευσης, οι αγώνες, η αντίσταση και η αλληλεγγύη

 

Οι συζητήσεις θα διεξαχθούν στα αγγλικά με μετάφραση στα γαλλικά

Παρέμβαση στη Δ.Ο.Υ. Αγίων Αναργύρων για την οικονομική καταστολή των ολικών αρνητών στράτευσης και της ανυποταξίας (10/7)

Το μεσημέρι της Δευτέρας 10/7, τριάντα περίπου σύντροφοι/ισσες πραγματοποίησαν παρέμβαση αλληλεγγύης στη Δ.Ο.Υ. Αγίων Αναργύρων (και τοπικό παράρτημα της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων), σχετικά με τα διοικητικά πρόστιμα σε ολικούς αρνητές στράτευσης και σε ανυπότακτους τα οποία βεβαιώνουν και συνυπογράφουν οι διευθυντές των αρμόδιων Δ.Ο.Υ., σχετικά με τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης που επιβάλλουν τα δικαστικά τμήματα των αρμόδιων Δ.Ο.Υ. προς όσους ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης αρνούνται την αποπληρωμή του προστίμου και της «οφειλής» (κατασχέσεις λογαριασμών μισθοδοσίας, επιδομάτων, επιστροφών φόρων κτλ), όπως επίσης και σχετικά με τα νέα μοντέλα οικονομικής καταστολής ενάντια σε κοινωνικούς/ταξικούς αγώνες.

 

Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράστηκαν κείμενα αντιπληροφόρησης στον κόσμο και στους υπαλλήλους που βρίσκονταν εντός και εκτός κτιρίου, αναδεικνύοντας τον ρόλο των αρμόδιων υπηρεσιών καθώς και της διεύθυνσης της Δ.Ο.Υ. στην οικονομική καταστολή ολικών αρνητών στράτευσης και ανυπότακτων, καθ’ υπόδειξη και σε αγαστή συνεργασία με τις κατά τόπους στρατολογίες. Φυσικά, δεν έλειψαν οι αναμενόμενες αποποιήσεις ευθυνών των αρμόδιων (προϊστάμενη Δ.Ο.Υ., προϊστάμενη και λοιποί ιθύνοντες του -ενισχυμένου λόγω «φόρτου εργασίας»- δικαστικού τμήματος που είναι επιφορτισμένο με την εκτέλεση κατασχέσεων και δεσμεύσεων). Οι ανεύθυνοι-υπεύθυνοι με τα συνήθη γραφειοκρατικά ιδεολογήματά τους περί «εκτέλεσης καθηκόντων» και «διοικητικών υποχρεώσεων», επιδίωξαν για άλλη μια φορά να κρυφτούν πίσω από νόμους και διατάγματα, φτάνοντας στο σημείο να τσουβαλιάζουν τους κοινωνικούς αγώνες και τις αρνήσεις με τροχονομικές και πολεοδομικές παραβάσεις! Αυτά τα ιδεολογήματα στα οποία κάθε κρατικός λειτουργός διαχρονικά καταφεύγει προκειμένου να μην αναλαμβάνει κοινωνικά τις ευθύνες του/της όταν επιλέγει να εκτελεί και να υπακούει «άνωθεν εντολές», όπως και η τυφλή εκτελεστική τους δεινότητα είναι όμως που εντείνουν τον κοινωνικό/ταξικό πόλεμο και την λεηλεασία εκ μέρους κράτους και κεφαλαίου και συνδράμουν στην κρατική καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων. Η καταγέλαστη επίκληση της «υποχρέωσης», του «καθήκοντος» και των «απρόσωπων διαδικασιών» -μπροστά σε όσους/ες αρνούνται ευπρόσωπα τη στρατιωτική θητεία, τον εθνικισμό και την υποταγή σε «άνωθεν εντολές»- ανέδειξε συγχρόνως και τον σαθρό κυνισμό της καταστολής. Μίας καταστολής που μέσω της διεύθυνσης της συγκεκριμένης Δ.Ο.Υ. δεν δίστασε να αναφέρει ρητά το «κοινωνικό έργο» της, δηλώνοντας ότι: «έτσι είναι η διαδικασία, σήμερα περνάει στο δικό σας ΑΦΜ πρόστιμο για την ανυποταξία, αύριο πρόστιμο σε κάποιον άλλο για άρνηση πληρωμής εισιτηρίου στα Μ.Μ.Μ. κ.ο.κ…». Σε μία ατυχή επίδειξη λοιπόν ενός κωμικοτραγικού ορθολογισμού, η διεύθυνση της Δ.Ο.Υ. κατάφερε να εκθέσει ανεπανόρθωτα τον κατασταλτικό ρόλο της -την ίδια στιγμή που επιχειρούσε να τον αποποιηθεί- ενάντια σε όσους/ες συνειδητά αρνούνται έναν κόσμο ολοένα και μεγαλύτερης κοινωνικής/ταξικής λεηλασίας.

Έξω από τη Δ.Ο.Υ. αναρτήθηκε πανό αλληλεγγύης ενάντια στην οικονομική καταστολή, πετάχτηκαν τρικάκια και φωνάχτηκαν αντιμιλιταριστικά συνθήματα. Αμέσως μετά, η παρέμβαση συνεχίστηκε σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες των Αγίων Αναργύρων και του Ιλίου με μοίρασμα εκατοντάδων κειμένων και δηλώσεων ολικών αρνητών στράτευσης, τρικάκια και αφισοκόλληση αντιμιλιταριστικού και αντικατασταλτικού περιεχομένου.

Η ολική άρνηση στράτευσης, οι κοινωνικές αντιστάσεις και τα νέα μοντέλα οικονομικής καταστολής

Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

 

Όταν η «κρίση» συνάντησε την καταστολή:
η ολική άρνηση στράτευσης, οι κοινωνικές αντιστάσεις και τα νέα μοντέλα οικονομικής καταστολής


Το ελληνικό κράτος γιορτάζει 7 χρόνια κρίσης
με ολοένα και περισσότερες καινοτομίες κοινωνικής εκπειθάρχησης και καταστολής. Έχει κάθε λόγο να το κάνει και ας κόπτεται μόνο για το αντίθετο. Η έκτακτη ανάγκη στην οποία έχει περιέλθει από το 2010 έδωσε μια χρυσή ευκαιρία να φέρει στο προσκήνιο παλιά και νέα εξουσιαστικά εργαλεία με σαρωτικούς όρους, ποιοτικά και χρονικά. Να εφαρμόσει νομοθεσίες, να ασκήσει πολιτικές, να πειραματιστεί στην καταστολή, να θεσμίσει νέες κανονικότητες, με σκοπό να μετασχηματίσει τις κοινωνικές σχέσεις, με όρους μεγαλύτερης υποτέλειας για τους «από κάτω», καθορίζοντας ταυτόχρονα τα νέα κοινωνικά συμβόλαια.


Η ψηφιοποίηση και χρηματοποίηση της καταστολής,
ο φόβος και η κοινωνική καθυπόταξη

Στο περιβάλλον της συστημικής/καπιταλιστικής κρίσης, οι άνθρωποι, πέρα από τον έλεγχο και την επιτήρηση σε κάθε δραστηριότητα της ζωής τους, μετασχηματίζονται και οι ίδιοι σε ένα μέγεθος οικονομικό, σε ένα μέγεθος αριθμητικό, σε ένα μοναδικό κωδικό που αντιστοιχεί στον καθένα/μια, ορίζοντας το εύρος των επιλογών που έχουν ή δεν έχουν, σε μια καθημερινότητα όλο και πιο σκληρή. Μια σειρά από νέες οικονομικές υποχρεώσεις, ποινές και χρέη έρχονται να εμπλουτίσουν τις μεθόδους με τις οποίες οι κυρίαρχοι επιβάλλονται στις υποτελείς τάξεις. Μια οικονομίστικη επικυριαρχία που διαχωρίζει και ταξινομεί τους πάντες σε μια λίστα κωδικών (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ), όπου οι εκάστοτε διαχειριστές με το πάτημα ενός κουμπιού, ορίζουν και καθορίζουν τον τρόπο ζωής αλλά και σε έναν βαθμό την ίδια τη ζωή. Αυτή η οικονομική φιλοσοφία δεν είναι τυχαία, αφού σκοπός της εξουσίας ήταν και θα είναι ο μεγαλύτερος έλεγχος, η επιβολή και η επιτήρηση ακόμα και στο πιο μοριακό επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων. Εκεί δηλαδή όπου εδράζεται η μεγαλύτερη δύναμη (ατομικότητα, συνείδηση, χειραφέτηση) αλλά και η μεγαλύτερη αδυναμία (ατομικισμός, ανταγωνισμός, συμφέρον) των «από κάτω».

Στις μέρες μας, η οικονομική καταστολή αποτελεί ένα προνομιακό πεδίο για την κυριαρχία. Ένα εργαλείο που με τη χρήση του, η επιβολή του φόβου, της ματαιότητας και της παραίτησης γίνεται με έναν ακόμα πιο αόρατο, μαζικό αλλά και εξατομικευμένο τρόπο, χωρίς μάλιστα να καθίσταται ως προϋπόθεση η χρήση φυσικής βίας από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, ασχέτως αν αυτή είναι πάντα διαθέσιμη. Για αυτόν τον λόγο άλλωστε, τα τελευταία χρόνια της αριστερής διακυβέρνησης, η οικονομική καταστολή όχι μόνο δεν έχει αμφισβητηθεί, αλλά απεναντίας έχει ενταθεί, ποιοτικοποιηθεί και αναβαθμιστεί με τόση επιμέλεια και αφοσίωση από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που την καθιστά ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της «συνέχειας» του κράτους.

Η χρηματοποίηση της καταστολής και η θέσπιση προστίμων για κάθε είδους παραβατικότητα (πολλές φορές στη θέση των έως τώρα ποινικών κυρώσεων) έρχεται χέρι-χέρι με τις ολοένα και πιο επιθετικές εισπρακτικές μεθοδεύσεις και τους οικονομικούς καταναγκασμούς. Η ψηφιακή ενοποίηση των ελεγκτικών και εποπτικών μηχανισμών, η φορολογική ενοποίηση, η πραγματοποίηση συναλλαγών μόνο μέσω του τραπεζικού συστήματος, ο αυτοματοποιημένος μηχανισμός δέσμευσης προσωπικών λογαριασμών, η πραγματοποίηση δεκάδων χιλιάδων κατασχέσεων, είναι μερικά δείγματα της οικονομικής καταστολής που εφαρμόζονται και θα εφαρμοστούν ακόμα πιο διευρυμένα, με κύρια (αν όχι αποκλειστική) στόχευση τα χαμηλότερα κοινωνικά/ταξικά στρώματα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι από το σύνολο των 70 δισεκατομμυρίων ευρώ των χρεών προς το δημόσιο, η κρατική πολιτική (είτε στη δεξιά είτε στην αριστερή μορφή της) στρέφεται επισήμως στο 30% του ποσού, το οποίο αντιστοιχεί σε εργαζόμενους/ες και μικροοφειλέτες, αφήνοντας στο απυρόβλητο περίπου 50 δισεκατομμύρια χρέη που προέρχονται από τη ντόπια αστική τάξη.


Η οικονομική καταστολή στους ανυπότακτους και
στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Τα νέα «ήθη» της οικονομικής καταστολής αναδύθηκαν μαζί με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Σε αυτά εντάσσεται μία ολόκληρη σειρά προστίμων, τόκων, χρηματικών εγγυήσεων, φοροεισπρακτικών τακτικών κ.ο.κ., ενώ ουκ ολίγες φορές η οικονομική καταστολή έχει εφαρμοστεί σε πολιτικές υποθέσεις και σε κοινωνικές αντιστάσεις (στα πρότυπα και άλλων ευρωπαϊκών κρατών). Χαρακτηριστικό και πρώιμο παράδειγμα, από τους πρώτους κιόλας μήνες της «εποχής των μνημονίων», αποτελεί η χρηματοποίηση της καταστολής του ελληνικού στρατού εις βάρος των δεκάδων χιλιάδων ανυπότακτων. Από το 2010, με νόμο του τότε υπουργού άμυνας Βενιζέλου, η ποινή της επιπρόσθετης θητείας για τους ανυπότακτους αντικαθιστάται από χρηματικό πρόστιμο, το οποίο με κοινή υπουργική απόφαση Βενιζέλου-Παπακωνσταντίνου λίγο αργότερα ορίζεται στα 6.000 ευρώ. Πρόκειται για ένα μέτρο που -όπως δηλώνουν ευθαρσώς οι στρατιωτικοί μηχανισμοί αλλά και οι αρμόδιοι υπουργοί- αποσκοπούσε στο να περιοριστεί δραστικά ο αριθμός των ανυπότακτων που επισήμως ξεπερνούσε τους 30.000 σε όλη την επικράτεια. Το διοικητικό αυτό πρόστιμο μπορεί να επιβληθεί περισσότερες από μία φορές, καθώς η ανυποταξία θεωρείται διαρκές αδίκημα. Το πρόστιμο βεβαιώνεται στην εφορία, στο ΑΦΜ του ανυπότακτου, με το χρέος αυτό να τοκίζεται 1% το μήνα. Ένα χρέος που πλέον γίνεται μια κυρίαρχη και εφ’ όρου ζωής πραγματικότητα στη ζωή του οφειλέτη, εγκλωβίζοντάς τον σε μια αόρατη φυλακή, από νούμερα, διακανονισμούς, δόσεις, απειλές κατασχέσεων και ποινικές διώξεις.

Με την απόλυτη επίγνωση των κατασταλτικών μηχανισμών, το μέτρο του διοικητικού προστίμου, εφαρμόστηκε (και μάλιστα με περισσότερο «ζήλο») και σε ανθρώπους που συνειδητά αρνούνται να καταταγούν στο στρατιωτικό μηχανισμό χωρίς καμιά διάθεση συνδιαλλαγής, τους ολικούς αρνητές στράτευσης. Γεγονός που υποδηλώνει την πρόθεση των εμπνευστών αυτού του μέτρου να πλήξουν τη ριζοσπαστικότητα αυτών των αρνήσεων, να λειτουργήσουν εκδικητικά και τιμωρητικά προς τους ανυπότακτους και τους αρνητές και τέλος να στρέψουν την ανυποταξία σε θεσμικούς διαύλους-τρόπους διευθέτησης ή αποφυγής της θητείας (τρελόχαρτο, εξαγορά ή τέλεση της θητείας).

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ολικοί αρνητές στράτευσης βρέθηκαν και εξακολουθούν να βρίσκονται στην αιχμή της καταστολής. Η ολική άρνηση στράτευσης είναι μια πολιτική στάση που τοποθετείται όχι μόνο στην άρνηση της θητείας, αλλά στην εναντίωσή της στο σύνολο του στρατιωτικού μηχανισμού, του μιλιταρισμού, των εθνών-κρατών. Μια στάση αντιθεσμική που δεν συνδιαλέγεται με το στρατό και τους θεσμικούς διαμεσολαβητές του. Μια στάση ζωής, που προτάσσει την ελευθερία, την ισότητα, την αυτοοργάνωση, την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση, και στέκεται ενάντια στην εξουσία, την ιεραρχία, τα έθνη-κράτη και τις κυρίαρχες θεσμίσεις. Έτσι, οι ολικοί αρνητές αρνούμενοι να συνδιαλλαγούν με τους φορείς της καταστολής, είτε τη στρατολογία είτε την εφορία, τίθενται στην πρώτη γραμμή της οικονομικής και ποινικής καταστολής, με τα πρόστιμα των 6.000 ευρώ να επιδίδονται 2 και 3 φορές, με δεσμεύσεις ή κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, με οικονομικές διώξεις ως «οφειλέτες του δημοσίου» και φυσικά με την ταυτόχρονη καταστολή εκ μέρους της αστυνομίας και των στρατοδικείων. Μια καταστολή που σκοπό έχει να από-πολιτικοποιήσει και να χρηματοποιήσει τις αρνήσεις και τις κοινωνικές αντιστάσεις, να πλήξει και να φθείρει την καθημερινότητα των ολικών αρνητών, δυσχεραίνοντας όλα τα πεδία ζωής και επιβίωσης και εξωθώντας τους στο κοινωνικό περιθώριο. Καθώς αρνούμενοι τη θητεία, το σύνολο του στρατιωτικού μηχανισμού και κατ’ επέκταση την αποδοχή του οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου, εξωθούνται στα «ψηφιακά ξερονήσια» χωρίς ημερομηνία επιστροφής, αφού το χρέος – με ό,τι περιορισμούς φέρνει στην καθημερινότητα – τους ακολουθεί εφ’ όρου ζωής. Ένα χρέος που σε βάθος χρόνου επιχειρεί την εξάντληση και την παραίτηση του αρνητή.


Πρόστιμα και οικονομική καταστολή σε κοινωνικούς αγώνες

Το νέο αυτό οικονομικό μοντέλο καταστολής, δεν αφορά μόνο τους ανυπότακτους του ελληνικού στρατού και τους ολικούς αρνητές στράτευσης. Οι πολιτικές αρνήσεις αλλά και οι αρνήσεις γενικότερα απέναντι στο κυρίαρχο «υπόδειγμα» θα βρίσκονται πάντα στο στόχαστρο, και θα αντιμετωπίζονται με την ίδια φιλοσοφία καταστολής. Από ένα σύστημα εξουσίας που χρηματοποιεί τα πάντα, που διαχωρίζει τους πάντες και καταστέλλει αμείλικτα, οι κινήσεις από αγωνιστές/στριες ή κοινωνικές ομάδες οι οποίες σηκώνουν το βάρος μιας άρνησης, αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία. Η άρνηση της επικύρωσης εισιτηρίου, η εναντίωση στα συστήματα ελέγχου στα ΜΜΜ, η άρνηση πληρωμής στα διόδια, οι απαλλοτριώσεις ρεύματος κ.ο.κ., δηλώνουν ξεκάθαρα ότι τα πεδία και τα περιεχόμενα των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης είναι ανοιχτά, θέτοντας στο επίκεντρο την άρνηση στην οικονομική/ταξική λεηλασία και την αντίστοιχη καταστολή, καθώς επίσης και τους συλλογικούς αγώνες ενάντια στη (ψευδ)αίσθηση της ματαιότητας και στον κοινωνικό αυτοματισμό.

Οι αντιστάσεις αυτές βρίσκονται διαρκώς στο επίκεντρο των καινοτομιών της καταστολής, καθώς αναδεικνύουν και εκθέτουν συνεχώς τα νεοφιλελεύθερα σχέδια εξαθλίωσης και υποδούλωσης των από κάτω από την εκάστοτε πολιτική εξουσία. Σχέδια που από τη μία περιστέλλουν τις κρατικές παροχές για την υγεία, την ενέργεια και τη μετακίνηση στην πόλη μετακυλώντας το κόστος στους ολοένα και περισσότερο φορολογημένους φτωχούς/εργαζόμενους/ανέργους, και από την άλλη εκτοξεύουν τα ποσοστά του προϋπολογισμού για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τις αμυντικές δαπάνες (η Ελλάδα αποτελεί στις «αριστερές» μέρες μας τη 2η χώρα του ΝΑΤΟ σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς σε ποσοστό επί του ΑΕΠ). Πολιτικές, όπου στη βάση του «εθνικού καθήκοντος» και της «εθνικής συστράτευσης», συστηματικά επιδίδονται στην καλλιέργεια πολεμικού κλίματος διατρανώνοντας συνεχώς την ανάγκη ενός ακόμα πιο αξιόμαχου δολοφονικού μηχανισμού, ενώ παράλληλα προχωρούν σε χιλιάδες κατασχέσεις ακινήτων και λογαριασμών μισθοδοσίας για να διατηρηθεί η ρευστότητα και η εύρυθμη λειτουργία των «εθνικών» τραπεζών.


Το θεσμικό πλέγμα της οικονομικής καταστολής
(ή «όταν οι εφορίες γίνονται παραρτήματα της στρατολογίας…»)

Η οικονομική καταστολή δεν είναι μια αφαιρετική συμφορά, αλλά μια κρατική στρατηγική πίσω από την οποία βρίσκονται τα υποκείμενα υλοποίησής της. Είναι η στιγμή που οι φορείς και εντολείς της κρατικής εξουσίας συνεργάζονται μεταξύ τους για να πλήξουν και να καταστείλουν τους «από κάτω» αυτού του κόσμου και αυτούς/ές που αμφισβητούν την εξουσία. Είναι η στιγμή που οι αστυνομικές, στρατιωτικές και δικαστικές αρχές θα συνεργαστούν με τα δημοτολόγια, τις Δ.Ο.Υ. και τις τράπεζες. Από τους στρατολόγους που αποστέλλουν στους εφοριακούς σημειώματα για την επιβολή προστίμων σε ανυπότακτους μέχρι τους δικαστές που τους εξαναγκάζουν σε εξαγορά των συσσωρευμένων ποινών τους. Από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων που εντοπίζει τους οφειλέτες των οικονομικών προστίμων και δίνει εντολές εκτέλεσής τους με δεσμεύσεις και κατασχέσεις των τραπεζικών τους λογαριασμών μέχρι τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων που διαχειρίζεται τα στίγματα των ζωών εκατομμύρια ανθρώπων και με το πάτημα ενός κουμπιού στέλνει εντολή στην εκάστοτε τράπεζα να δεσμεύσει λογαριασμούς και ενίοτε να κατάσχει μισθούς, επιδόματα και επιστροφές φόρων. Από τους διευθυντές των εφοριών που υπογράφουν και επιδίδουν φακέλους ενημέρωσης και διευθέτησης του χρέους των οφειλετών μέχρι τον μπάτσο της γειτονιάς που θα συλλάβει τον οφειλέτη. Από τα δικαστικά τμήματα των εφοριών μέχρι τα διοικητικά δικαστήρια που νομιμοποιούν τα πρόστιμα.


Οι αρνήσεις μας ενάντια στην εξουσία
είναι ο αγώνας για την ελευθερία

Σε αντίθεση με όλους αυτούς τους ιθύνοντες νόες ή αυτουργούς που ποτέ δεν ανέλαβαν την ευθύνη για την ποινική ή οικονομική ομηρία όσων αγωνίζονται ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, σε αντίθεση με όλους αυτούς που κρύβονται πίσω από τα γραφεία ή τα πληκτρολόγιά τους και υλοποιούν την κοινωνική/ταξική λεηλασία εκ μέρους του κράτους και των αφεντικών, οι ολικοί αρνητές στράτευσης και ο κόσμος του αγώνα αναλαμβάνουν διαρκώς την ευθύνη των αρνήσεών τους. Σε πείσμα των παλιών και νέων κατασταλτικών μεθοδεύσεων, θα συνεχίσουν να αντιστέκονται όχι μόνο ενάντια στους στρατούς και τους πολέμους, το κράτος και τα αφεντικά, αλλά και σε όσους έχουν από επιλογή ταυτιστεί με τους κρατικούς μηχανισμούς και θεσμούς, σε όσους εν τέλει παράγουν και αναπαράγουν τη βαρβαρότητα του κράτους και του κεφαλαίου. Συνειδητά, ριζοσπαστικά και αδιαπραγμάτευτα με μόνη δύναμη αυτήν της αλληλεγγύης και του συλλογικού, καθημερινού, αυτοοργανωμένου αγώνα, για έναν κόσμο ελευθερίας και ισότητας.


ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ/ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΕ ΕΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟ


Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης

Ιούνιος 2017

Cafe antimilitaire, Παρασκευή 16/6, 8μμ, Κατάληψη Σινιάλο

Την Παρασκευή 16/6, στις 8μμ, θα πραγματοποιηθεί το επόμενο cafe antimilitaire της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης, στην Κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω). Στο χώρο της κατάληψης, θα υπάρχει αρχειακό υλικό αντιμιλιταριστικών αφισών & κειμένων, ταμπλό, προβολές μικρού μήκους, αντιμιλιταριστικές μουσικές καθώς και μία μικρή υποδομή φαγητών και ποτών.

Η βραδιά θα λάβει χώρα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της κατάληψης για τον Ιούνη (& για λίγο Ιούλη), ενώ όλα τα κουτιά ελεύθερης οικονομικής συνεισφοράς θα ενισχύσουν τα δικαστικά έξοδα της δίωξης του ολικού αρνητή στράτευσης Παύλου Χριστόπουλου, στα δικαστήρια Ευελπίδων, την Τρίτη 20 Ιούνη (περισσότερα για την υπόθεση, εδώ).

Τα αποτυπώματα της κρατικής καταστολής (επ’ αφορμής μίας ακόμη άρνησης δακτυλοσκόπησης ενός ολικού αρνητή στράτευσης)

Την Τρίτη 20/6/17 στα δικαστήρια Ευελπίδων, δικάζεται ο αναρχικός ολικός αρνητής στράτευσης Παύλος Χριστόπουλος, με την κατηγορία της «ψευδούς ανωμοτί κατάθεσης». Η κατηγορία αφορά την άρνησή του να δακτυλοσκοπηθεί και φωτογραφηθεί, κατόπιν της σύλληψής του το βράδυ στις 2/5/2016, βάσει σχετικού εντάλματος που αποφάσισε να εκδόσει ο στρατιωτικός εισαγγελέας του Ρουφ για την ανυποταξία του (η οποία ξεκινάει το σωτήριο έτος… 2003).

Λίγη ώρα μετά τη σύλληψη του συντρόφου, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης από περίπου 30 συντρόφισσες-συντρόφους στο Α.Τ. Νέου Ηρακλείου όπου κρατούνταν, και για περισσότερες από δύο ώρες φωνάζονταν συνθήματα αλληλεγγύης αλλά και ενάντια σε έθνη και στρατούς. Η άμεση και επίμονη κινητοποίηση των αλληλέγγυων έξω από το Α.Τ. προκάλεσε απρόσμενη αναστάτωση στο «εορταστικό κλίμα» του τμήματος. Πόσο μάλλον όταν η μέρα της εκδικητικής σύλληψης ενός ακόμη ολικού αρνητή στράτευσης για μία διαδικασία που θα μπορούσε κάλλιστα να τελεστεί μέσω μίας απλής κλήτευσης -όπως συνέβαινε επί δεκαετίες- ήταν η … Δευτέρα του Πάσχα εκείνης της χρονιάς. Έτσι, οι μπάτσοι προχώρησαν άρον άρον σε επικοινωνία με τον στρατιωτικό εισαγγελέα, ώστε να γίνει ακριβώς γνωστός ο λόγος της σύλληψης του συντρόφου και η διαδικασία που θα ακολουθούσε. Να σημειωθεί ότι στο σημείο της συγκέντρωσης, έσπευσαν πανικόβλητες όλες οι δυνάμεις των δίας των βορείων προαστίων για να προστατέψουν το τμήμα.

Την Τρίτη 3/5/2016, η διαδικασία του αυτοφώρου στο στρατοδικείο του Ρουφ έληξε με αναβολή (και λόγω του «νόμου για την παραγραφή των αδικημάτων που επισύρουν ποινή ως 2 έτη» η συγκεκριμένη δίωξη για την ανυποταξία έχει παύσει προσωρινά). Ωστόσο, ο σύντροφος, αφού πέρασε από εισαγγελέα στην Ευελπίδων, κρατήθηκε για μια ακόμη μέρα προκειμένου να περάσει από δεύτερη αυτόφωρη διαδικασία, λόγω της άρνησής του να δακτυλοσκοπηθεί. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Οι μπάτσοι του Α.Τ. Ηρακλείου που τον συνόδευαν, μετά τη συγκέντρωση των αλληλέγγυων της προηγούμενης νύχτας, ζήτησαν τη μη επιστροφή του στο εν λόγω τμήμα, μιας που τέτοιου είδους «παρεμβάσεις» ήταν πρωτόγνωρες για την περιοχή και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να επαναληφθούν. Έτσι, δόθηκε εντολή να μεταφερθεί στη ΓΑΔΑ, όπως και έγινε. Εκεί, ο σύντροφος αρνήθηκε να υποβληθεί στη γνωστή εξευτελιστική σωματική έρευνα και μετά από ένταση με τους μπάτσους, δόθηκε εντολή να μην κρατηθεί εκεί αλλά να μεταφερθεί σε ένα ακόμη τμήμα ασφάλειας (το τρίτο κατά σειρά μέσα σε ένα 24ωρο), αυτό της βορειανατολικής Αττικής στο Μαρούσι.

Η δίωξη για «ψευδή ανωμοτί» είναι ένα από τα συνήθη «παρελκόμενα» των διώξεων για κινηματικές υποθέσεις. Η αντίσταση στην καταγραφή, κατηγοριοποίηση και ταξινόμηση, είναι ένα ακόμη πεδίο αγώνα που δεν αφορά μόνο την «πρόσκαιρη» επιλογή να μην νομιμοποιήσει ο/η διωκόμενος/η την «βασική» κατηγορία με την οποία διώκεται (στην συγκεκριμένη περίπτωση η άρνηση στράτευσης) αλλά και ένα ευρύτερο πεδίο αγώνα ενάντια στις αστυνομοδικαστικές πρακτικές φακελώματος και ελέγχου.  Αυτό το «ειδικό» φακέλωμα που φροντίζει να γεμίζει τα κατασταλτικά συρτάρια με εν δυνάμει κατηγορούμενους/ες, που αποτελεί μια πρώτη δόση «ενοχής» που αποδίδεται πριν καν οδηγηθεί κανείς στα αστικά δικαστήρια. Γιατί αναμφίβολα, η εκ των προτέρων καταγραφή του διωκόμενου/ης με δακτυλοσκοπήσεις, φωτογραφήσεις και λήψεις DNA, πέρα από τη συνθήκη εκφοβισμού και προσβολής που θέλει να διαμορφώσει, δεν είναι παρά μία επίσπευση της απόδοσης ενοχής, μια εκ των προτέρων καταδίκη που σίγουρα ξεσκεπάζει τα ψευδεπίγραφα των ιδεωδών της αστικής δικαιοσύνης. Πρόκειται για μια τεχνική που γεμίζει τους «σκληρούς δίσκους» της καταστολής με data «υπόπτων» για να ανασυρθούν ως μέσα εκφοβισμού και διαπόμπευσης (κλασική περίπτωση η μηντιακή παρουσίαση φωτογραφιών συλληφθέντων αναρχικών αγωνιστών/ριών με όλην την επακόλουθη εγκληματοποίηση και την ασφαλίτικη κατασκευή εντυπώσεων), ως μέσα πρόκλησης πίεσης σε φυγόδικους αγωνιστές και κυρίως ως μέσα για να «δένονται» σενάρια ενοχής και κατασταλτικές στρατηγικές (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η άνευ οποιουδήποτε ενοχοποιητικού στοιχείου δίωξη του Τάσου Θεοφίλου…). Η ίδια τεχνική άλλωστε που εφαρμόζεται και σε διάφορες άλλες κοινωνικές ομάδες που η εξουσία θέλει να στοχοποιήσει και να καταστείλει, όπως στην περίπτωση των οροθετικών γυναικών.

Σε κάθε περίπτωση, η καταστολή των αντιστεκόμενων δεν οργανώνεται πάνω σε «ατράνταχτα» επιστημονικά ευρήματα και τεχνικές, ούτε και σε «τυχαίες» έρευνες. Αυτά είναι, νομιμοποιητικοί λόγοι ή απλά κοινά παραμύθια για αυτούς που πιστεύουν στην «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» ή εξιτάρονται με CSI τηλεοπτικά σήριαλ. Η αστυνομοδικαστική καταστολή στήνεται στην εκ των προτέρων στοχοποίηση και εγκληματοποίηση αγωνιζόμενων κομματιών ή και ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Έτσι, κεντρική αιχμή της δίωξής του συντρόφου αποτελεί η ολική άρνηση στράτευσής του, η συνειδητή μη συμμετοχή του σε καμία διαδικασία που νομιμοποιεί και συντηρεί το μηχανισμό του στρατού, την κατεξοχήν μηχανή πολέμου και παραγωγής θανάτου. Την άρνηση και τη σύγκρουση με το σύνολο των θεσμικών, ιδεολογικών και κατασταλτικών επιβολών του στρατού. Ενάντια σε κράτη, σύνορα, πατρίδες, ενάντια στους εθνικισμούς, το  ρατσισμό και σεξισμό της δυσωδίας του στρατού.

Μια στάση πιο επίκαιρη από ποτέ, ιδιαίτερα στην σημερινή συγκυρία που με τις ευλογίες ενός αριστερο-ακροδεξιού πατριωτισμού/εθνικισμού (καθόλου παράξενου γι αυτούς που μπορούν να δουν πίσω από τα επιφαινόμενα, την ουσία του εθνικισμού και του έθνους-κράτους), ο στρατός έχει αρχίσει και «επανακαταλαμβάνει» ζώνες του κοινωνικού πεδίου από τις οποίες είχε (φαινομενικά κατ’ ουσίαν) αποσυρθεί (φύλαξη πόλεων, «κοινωνικό έργο», περιορισμός πληθυσμών, στρατόπεδα «φιλοξενίας»-εκτοπισμού μεταναστών και προσφύγων…). Και όσο πιο «ορατός» γίνεται ο στρατός, τόσο πιο πολύ συνηθίζουν οι κοινωνίες στα θανατηφόρα του ιδεώδη, και μάλιστα σε μία εποχή όπου οι πόλεμοι κανονικοποιούνται εκ νέου όλο και περισσότερο. Την ίδια στιγμή, οι μηχανισμοί της στρατιωτικής δικαιοσύνης συνεχίζουν να «παρενοχλούν» ανυπότακτους, να στέλνουν ραβασάκια «για τακτοποίηση των στρατιωτικών εκκρεμοτήτων», να ρίχνουν κατά ριπάς τα εκδικητικά διοικητικά πρόστιμα των 6 χιλιάδων ευρώ, ανοίγοντας την πόρτα στην οικονομική καταστολή (με δεσμεύσεις ή κατασχέσεις λογαριασμών κ.ο.κ.) και βέβαια η μηχανή παραγωγής ενταλμάτων σύλληψης αρνητών στράτευσης συνεχίζει απερίσπαστη το έργο της και προετοιμάζεται να δείξει τα δόντια της όταν παρέλθει η ημερομηνία για την «τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων», δηλαδή στις 31/12/2017…

Η ορατότητα του στρατού στο κοινωνικό πεδίο, το καθεστώς πολεμικής εγρήγορσης στις δυτικές μητροπόλεις, δεν βρίσκεται μπροστά μας γιατί κάποιοι μυστήριοι θρησκόληπτοι αγάπησαν ξαφνικά το δυτικό αίμα, αλλά γιατί πλανητικά οι εξουσίες στήνονται πλέον απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα επιθετικά. Γιατί οι κοινωνίες πρέπει να συνηθίσουν την ιδέα του πολέμου πριν καταλήξουν να αποδεχτούν τον ρόλο τους στην κανιβαλική αρένα των θυμάτων και θυτών, των ηρώων και των δειλών.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΠΑΥΛΟ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ